De ingediende begrotingen voor de ministeries van Onderwijs, Wetenschap en Cultuur (OW&C), Volksgezondheid, Welzijn en Arbeid (VWA) en Jeugdontwikkeling en Sport vormen samen slechts ongeveer 30 procent van de totale staatsbegroting. Dit gegeven roept ernstige vragen op over de prioriteiten van de regering en de manier waarop publieke middelen worden verdeeld. Vanuit De Nationale Assemblée en delen van de samenleving klinkt dan ook stevige kritiek. Juist onderwijs, gezondheidszorg en jeugdbeleid behoren tot de fundamenten van een samenleving. Wanneer deze sectoren samen slechts een beperkt deel van de beschikbare middelen krijgen, ontstaat de indruk dat belangrijke maatschappelijke problemen onvoldoende aandacht krijgen. Het gaat hierbij niet alleen om cijfers op papier, maar om de kwaliteit van scholen, de bereikbaarheid van zorg en de toekomstkansen van jongeren. Vicepresident Rusland geeft aan dat de beperkte begrotingsruimte vooral het gevolg is van de beschikbare financiële middelen.
Volgens hem moeten de discussies tijdens de begrotingsbehandeling duidelijk maken of de budgetten van de verschillende departementen alsnog kunnen worden verruimd. Maar deze verklaring roept ook kritische vragen op. Een regering wordt namelijk niet alleen beoordeeld op de hoeveelheid geld die beschikbaar is, maar vooral op de keuzes die worden gemaakt met het beschikbare geld. Het argument van financiële beperkingen mag geen permanente rechtvaardiging worden voor achterblijvende investeringen in cruciale sectoren. Als onderwijs, volksgezondheid en jongerenontwikkeling echte prioriteiten zijn, dan moet dit duidelijk zichtbaar zijn in de staatsbegroting. Beleidsplannen zonder voldoende financiële ondersteuning dreigen anders te blijven steken in goede bedoelingen zonder concrete resultaten. Daarnaast stelt de regering dat zij bezig is met het aflossen van oude schulden. Financiële verplichtingen uit het verleden moeten inderdaad worden aangepakt om de economie weer gezond te maken.
Maar tegelijkertijd moet worden voorkomen dat de huidige generatie de rekening betaalt door minder toegang tot kwalitatief onderwijs, zorg of sociale ondersteuning. De samenleving heeft behoefte aan meer duidelijkheid. Welke keuzes maakt de regering? Welke ministeries krijgen daadwerkelijk voorrang? En hoe wordt gegarandeerd dat noodzakelijke investeringen niet worden uitgesteld onder het mom van beperkte middelen? Dit zijn vragen waarop tijdens de begrotingsbehandeling duidelijke antwoorden moeten komen. De Nationale Assemblée heeft hierbij een belangrijke verantwoordelijkheid. De begroting mag geen formaliteit worden waarbij cijfers simpelweg worden goedgekeurd. Er moet een grondige controle plaatsvinden op de besteding van publieke middelen en op de vraag of de verdeling werkelijk aansluit bij de behoeften van burgers. De regering geeft aan dat de vooruitzichten niet somber zijn. Maar vertrouwen ontstaat niet door geruststellende uitspraken alleen. Het wordt opgebouwd door transparantie, verantwoordelijkheid en keuzes die aantonen dat de belangen van de bevolking daadwerkelijk centraal staan. Een sterke toekomst begint immers niet met beloften, maar met een begroting die laat zien waar de echte prioriteiten liggen.
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK and Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
