De feestelijke overdracht van negen nieuwe soil nutrient test kits aan het directoraat Landbouwkundig Onderzoek, Afzet en Verwerking (LOAV) van het ministerie van Landbouw, Veeteelt en Visserij (LVV) werd gepresenteerd als een belangrijke stap richting een duurzamere landbouwsector. Waarnemend directeur Rayen Toekoen nam de apparatuur in ontvangst, terwijl WUSC Caribbean bekendmaakte dat hiermee de laatste capaciteitsversterking binnen het Sustainable Agriculture in the Caribbean (SAC)-project is gerealiseerd. De apparatuur is volledig gefinancierd door Global Affairs Canada en beschikbaar gesteld via WUSC Caribbean. Dat betekent dat opnieuw een buitenlandse donor verantwoordelijk is voor de aanschaf van essentiële hulpmiddelen die eigenlijk tot de basisuitrusting van een landbouwministerie zouden moeten behoren. Volgens LVV zullen de bodemmeters worden ingezet op verschillende ressortkantoren in de districten. De apparatuur kan onder meer de zuurgraad (pH), elektrische geleidbaarheid, stikstof-, fosfaat- en kaliumgehaltes, bodemvocht en temperatuur meten.
Op basis van deze gegevens kunnen landbouwvoorlichters boeren adviseren over bemesting en kan ook de kwaliteit van irrigatiewater worden gecontroleerd. Niemand zal ontkennen dat deze technologie een meerwaarde biedt. Integendeel, bodemonderzoek is een onmisbare schakel binnen een moderne landbouwsector. Het probleem zit echter niet in de apparatuur zelf, maar in de omstandigheden waaronder deze wordt verkregen. Het is immers niet de eerste keer dat LVV voor basisvoorzieningen afhankelijk is van buitenlandse projecten. Al in 2024 ontving het directoraat vijf vergelijkbare bodemmeters via hetzelfde SAC-project. Deze werden verdeeld over de ressortkantoren Groningen, Houttuin, Tamanredjo, Nickerie en Paramaribo. Nu worden opnieuw negen extra kits geleverd, omdat de vraag naar bodemmetingen groter blijkt dan de beschikbare capaciteit. Dat klinkt als een succesverhaal, maar tegelijkertijd legt het een structureel probleem bloot. Blijkbaar bestaat er al jaren een grote behoefte aan bodemonderzoek, terwijl het ministerie er zelf niet in is geslaagd voldoende middelen vrij te maken om aan die vraag te voldoen. Pas nadat een buitenlandse organisatie financiering beschikbaar stelt, wordt de dienstverlening uitgebreid.
Daarmee rijst een fundamentele vraag over de prioriteiten binnen het landbouwbeleid. Suriname spreekt al jarenlang over voedselzekerheid, verhoging van de landbouwproductie en verduurzaming van de sector. Die ambities vereisen echter een sterke onderzoeks- en voorlichtingsdienst die zelfstandig kan functioneren. Wanneer zelfs relatief eenvoudige meetapparatuur afhankelijk is van buitenlandse subsidies, ontstaat de indruk dat de basis van die dienstverlening nog steeds onvoldoende op orde is. Opvallend is bovendien dat niet alleen de apparatuur, maar ook de trainingen voor het gebruik ervan door het project zijn verzorgd. Medewerkers van de afdeling Agrohydrologie en Bodemkunde zijn weliswaar betrokken bij de kennisoverdracht, maar ook deze capaciteitsversterking maakt deel uit van het door Canada gefinancierde programma. Daarmee ontstaat de vraag hoe duurzaam deze investering werkelijk is wanneer het project eenmaal is afgerond. Apparatuur vereist onderhoud, kalibratie, reserveonderdelen en uiteindelijk vervanging. Zonder structurele financiering bestaat het risico dat de huidige winst slechts tijdelijk is. Nog een punt dat nauwelijks wordt besproken, is de daadwerkelijke impact voor de landbouwers.
De apparatuur levert weliswaar nauwkeurige meetgegevens op, maar succes hangt uiteindelijk af van de snelheid waarmee landbouwers worden geholpen, de frequentie van de metingen en de opvolging van de adviezen. Als boeren weken of maanden moeten wachten op een bodemonderzoek of wanneer aanbevelingen niet kunnen worden uitgevoerd vanwege de hoge prijzen van meststoffen en andere productiemiddelen, blijft de praktische meerwaarde beperkt. Daar komt bij dat Suriname al decennialang kampt met terugkerende problemen binnen de landbouwsector. Slechte ontwatering, verouderde irrigatiesystemen, beperkte mechanisatie, hoge productiekosten, onvoldoende markttoegang en een gebrek aan investeringen vormen nog altijd grotere obstakels voor boeren dan het ontbreken van bodemmeters alleen. De introductie van negen nieuwe testkits verandert niets aan deze structurele knelpunten. De overheid presenteert dergelijke projectresultaten vaak als bewijs van vooruitgang. Maar vooruitgang mag niet worden verward met afhankelijkheid. Wanneer de belangrijkste investeringen telkens afkomstig zijn van internationale partners, is het moeilijk vol te houden dat er sprake is van een duurzaam nationaal landbouwbeleid.
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK and Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
