President Jennifer Simons heeft dinsdag 29 september 2026 haar waardering uitgesproken voor een particulier initiatief waarbij vanuit Nederland schoolmateriaal aan Suriname is geschonken. De zending omvat onder meer stoelen, tafels, televisies, kasten, laptops en digiborden. De goederen liggen momenteel opgeslagen bij en onder toezicht van het Nationaal Leger. Op het eerste gezicht is de schenking goed nieuws voor scholen die kampen met tekorten. Maar achter de feestelijke toon rond de overdracht ligt een minder comfortabel verhaal. Dat Surinaamse scholen anno 2026 nog afhankelijk zijn van buitenlandse schenkingen voor basisvoorzieningen als schoolmeubilair en onderwijsapparatuur, legt vooral zichtbaar hoe kwetsbaar en gebrekkig het reguliere systeem van planning, financiering en distributie is. Het gaat om 21 containers met goederen. Ongeveer negen containers met schoolbenodigdheden zijn inmiddels verdeeld over scholen in Para, Paramaribo en Sipaliwini. Een ander deel van de zending is bestemd voor Huize Ashiana. De goederen konden met ondersteuning van het ministerie van Financiën en Planning invoerrechtenvrij het land binnenkomen. Suriname hoefde volgens de verstrekte informatie vooral voor het transport te zorgen.
Daarmee is een belangrijke kostenpost grotendeels weggenomen. Tegelijkertijd blijft een fundamenteler probleem bestaan, de beschikbaarheid van materiaal mag niet afhankelijk zijn van de toevallige bereidheid van particulieren of buitenlandse organisaties om containers met gebruikte of overtollige middelen beschikbaar te stellen. Onderwijsminister Dirk Currie benadrukte dat onderwijs een gezamenlijke verantwoordelijkheid is. Die constatering is op zichzelf terecht. Ook het bedrijfsleven heeft de afgelopen jaren bijgedragen aan de bouw van lokalen en onderwijsinfrastructuur. Samenwerking tussen overheid, bedrijfsleven en maatschappelijke organisaties kan waardevol zijn. Maar samenwerking mag geen vervanging worden voor een overheid die haar kerntaken structureel op orde heeft. Het ministerie van Onderwijs, Wetenschap en Cultuur (minOWC) beschikt volgens de minister jaarlijks over informatie van schoolleiders over hun behoefte aan schoolmateriaal. Die aanvragen worden vervolgens via het onderdirectoraat Leermiddelen, Productie en Distributie (LPD) verwerkt. Daarmee bestaat een systeem om tekorten in kaart te brengen en middelen te verdelen. Toch blijkt uit de huidige situatie dat het bestaan van een inventarisatie niet automatisch betekent dat scholen tijdig krijgen wat zij nodig hebben.
Het ministerie kampt namelijk met een tekort aan transportmiddelen. Daardoor ontstaat een merkwaardige situatie, er zijn goederen beschikbaar, er zijn scholen met behoeften, maar de overheid beschikt niet altijd over voldoende logistieke capaciteit om de middelen op tijd op hun bestemming te krijgen. Het inschakelen van het Nationaal Leger moet de distributie versnellen. Dat kan op korte termijn een praktische oplossing zijn. Tegelijkertijd is het geen structurele oplossing voor een ministerie dat verantwoordelijk is voor de dagelijkse ondersteuning van honderden scholen. Als de distributie van schoolmeubilair afhankelijk wordt van de logistieke capaciteit van het leger, zegt dat meer over de zwakte van de onderwijslogistiek dan over de kracht van de samenwerking. President Simons riep schoolleiders op om contact op te nemen met het ministerie wanneer zij behoefte hebben aan schoolmeubilair. Dat is een logische oproep, maar het legt de verantwoordelijkheid opnieuw gedeeltelijk bij de scholen. Een goed functionerend onderwijsbeleid zou niet uitsluitend moeten wachten op meldingen vanuit het veld.
Het ministerie moet zelf beschikken over actuele gegevens over de staat van schoolgebouwen, beschikbare meubels, leerlingenaantallen en verwachte tekorten. De schenking uit Nederland verdient erkenning. Iedere stoel, tafel, laptop of ander hulpmiddel die daadwerkelijk een leerling en docent ten goede komt, kan een concreet verschil maken. Maar een container vol schoolmeubilair mag niet worden gezien als bewijs dat het onderwijsbeleid op orde is. Integendeel, de schenking onderstreept dat Suriname structureel moet investeren in zijn eigen onderwijsinfrastructuur, logistiek en begrotingsplanning. Donaties kunnen tijdelijke tekorten verlichten, maar zij kunnen geen duurzaam onderwijsbeleid vervangen. De uiteindelijke waarde van deze zending wordt daarom niet alleen bepaald door het aantal containers dat Suriname binnenkomt, maar door de snelheid waarmee de middelen bij de juiste scholen terechtkomen en door de vraag of de overheid erin slaagt toekomstige tekorten zelfstandig en tijdig op te vangen. Een land dat zijn onderwijs serieus neemt, moet niet ieder schooljaar hopen op extra stoelen, tafels, laptops of digiborden. Die voorzieningen behoren onderdeel te zijn van een voorspelbaar en degelijk onderwijsbeleid. De schenking is welkom. De afhankelijkheid ervan zou dat niet moeten zijn.
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK and Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
