Met de benoeming van Anushka Ramdjielal als directeur en Madhavi Bholasing als onderdirecteur van het Nationaal Woningbouwfonds (NWF) presenteert de regering opnieuw een antwoord op de nijpende woningnood in Suriname. De ambities klinken veelbelovend, betaalbare woningen voor lage- en middeninkomens, financiering tegen lage rentetarieven en honderden nieuwe woningen nog vóór het einde van het jaar. De vraag is echter niet wat de plannen zijn, maar waarom Surinamers daar pas nu iets van moeten merken. Het Nationaal Woningbouwfonds is immers geen nieuw instrument. De wet die het fonds mogelijk maakte, bestaat al sinds 2019. Jarenlang bleef het fonds grotendeels op de achtergrond, terwijl de woningnood verder opliep, bouwkosten explodeerden en steeds meer gezinnen buiten de woningmarkt kwamen te staan. Nu wordt de indruk gewekt dat een nieuwe directie de langverwachte doorbraak moet realiseren.
Ramdjielal erkent dat de uitdaging enorm is en benadrukt dat we ergens moeten beginnen. Desnoods met tien woningen. Die realistische benadering contrasteert echter met de veel ambitieuzere verwachtingen die kort daarna worden uitgesproken. Volgens voorzitter van de Raad van Toezicht Sigmund Proeve kunnen binnen twee weken de eerste woningfinancieringen worden verstrekt en zouden met de huidige middelen tussen nu en december driehonderd tot vierhonderd woningen gerealiseerd kunnen worden. Dat optimisme roept vragen op over de uitvoerbaarheid. Een fonds met een vermogen van ongeveer SRD 300 tot 350 miljoen moet niet alleen betaalbare financiering aanbieden tegen rentetarieven van drie tot vijf procent, maar tegelijkertijd honderden woningen mogelijk maken en ook nog de bouwsector en de kapitaalmarkt stimuleren. De doelstellingen zijn indrukwekkend, maar de praktijk zal moeten uitwijzen of deze verwachtingen haalbaar zijn.
Positief is dat het fonds zich richt op lage- en middeninkomens, groepen die de afgelopen jaren steeds moeilijker toegang kregen tot betaalbare huisvesting. Ook de samenwerking met banken kan bijdragen aan toegankelijkere financiering. Toch blijft onduidelijk hoeveel gezinnen daadwerkelijk in aanmerking zullen komen, hoe streng de inkomenscriteria worden toegepast en of het beschikbare budget voldoende is om de grote vraag naar woningen structureel aan te pakken. De woningnood in Suriname vraagt al jaren om meer dan nieuwe benoemingen en ambitieuze aankondigingen. De bevolking heeft inmiddels genoeg beleidsvoornemens gehoord. Het succes van het Nationaal Woningbouwfonds zal daarom niet worden afgemeten aan de installatie van een nieuwe directie of aan optimistische prognoses, maar aan het aantal gezinnen dat daadwerkelijk de sleutel van een betaalbare woning in handen krijgt. De komende maanden zullen moeten uitwijzen of het fonds eindelijk uitgroeit tot het instrument dat in 2019 werd beloofd of dat het opnieuw blijft steken in goede intenties en hoge verwachtingen.
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK and Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
