De terugkeer van Conor McGregor wordt door de UFC verkocht als de wederopstanding van een superster, maar achter de lichtshows, provocaties en miljoenenbelangen schuilt een sportieve vraag die veel moeilijker te beantwoorden is dan zijn zelfverzekerde uitspraken doen vermoeden, omdat de Ier na vijf jaar afwezigheid niet alleen tegenover Max Holloway komt te staan, maar ook tegenover zijn leeftijd, zijn beschadigde lichaam, zijn verdwenen wedstrijdritme en een vechtsport die zich zonder hem razendsnel heeft ontwikkeld. McGregor stapt tijdens UFC 329 opnieuw de kooi in tegen de man die hij dertien jaar geleden op punten versloeg, alleen hebben beide vechters sindsdien zulke verschillende wegen bewandeld dat het eerste gevecht nauwelijks nog bruikbaar is als voorspelling voor de tweede confrontatie.
McGregor versloeg Holloway in 2013 als opkomend vedergewicht, ondanks een zware knieblessure die hij tijdens het gevecht opliep, maar de jongeman met uitzonderlijke beweeglijkheid en precisie bestaat inmiddels vooral in oude videobeelden en commerciële herinneringen. De versie die dit weekend verschijnt, is 37 jaar oud, heeft sinds januari 2020 geen gevecht meer gewonnen en verliet de kooi in juli 2021 met een gebroken scheenbeen en kuitbeen na zijn derde duel met Dustin Poirier. Een geplande terugkeer tegen Michael Chandler ging in 2024 eveneens niet door, ditmaal vanwege een gebroken teen, waardoor het onjuist zou zijn om slechts over een gebroken voet te spreken, aangezien McGregors recente loopbaan wordt gemarkeerd door verschillende zware blessures aan zijn benen en voeten.
De keuze voor een gevecht op weltergewicht lijkt op het eerste gezicht gunstig voor McGregor, omdat hij niet langer hoeft af te vallen naar de categorieën waarin hij wereldkampioen werd en zijn gespierde lichaam daardoor minder zwaar hoeft te worden uitgeput. Hij woog 170,5 pond, ongeveer 77,3 kilogram, en heeft eerder driemaal op weltergewicht gevochten, waaronder zijn overwinning op Donald Cerrone en zijn twee duels met Nate Diaz. Holloway woog 170 pond en maakt daarentegen zijn officiële debuut in deze gewichtsklasse, nadat het grootste gedeelte van zijn carrière zich afspeelde op vedergewicht en later op lichtgewicht.
Een hoger lichaamsgewicht lost de fundamentele problemen van McGregor echter niet automatisch op, omdat extra spiermassa ook meer zuurstof vraagt en zijn conditie al tijdens zijn beste jaren niet altijd bestand bleek tegen langdurige druk. Zijn gevaar ligt traditioneel in de eerste minuten, wanneer zijn linkse directe stoot, afstandscontrole en vermogen om tegenstanders tijdens hun aanval te onderscheppen nog volledig scherp zijn. Holloway heeft daarentegen een carrière opgebouwd rond tempo, combinaties, herstelvermogen en de bereidheid om steeds opnieuw door de vuurlinie te lopen, waardoor iedere minuut die hij overleeft de kans vergroot dat McGregors explosiviteit verandert in vermoeidheid.
De lichamelijke verschillen maken het gevecht moeilijker te voorspellen dan de promotionele voorstelling van een simpele comeback doet vermoeden, want McGregor oogt breder en krachtiger, beschikt ondanks zijn kleinere lengte over ongeveer vijftien centimeter meer reikwijdte en heeft meer ervaring met het dragen van weltergewicht. Holloway is langer, heeft veel meer recente wedstrijdminuten gemaakt en bezit een gemiddelde gevechtsduur die ruim tweemaal zo hoog ligt als die van McGregor, wat onderstreept dat hij gewend is aan confrontaties waarin techniek, conditie en mentale hardheid gedurende meerdere ronden worden getest.
Het grootste verschil tussen beide mannen bevindt zich daarom niet op de weegschaal, maar in hun relatie met actieve competitie, omdat Holloway sinds McGregors beenbreuk meerdere keren tegen de wereldtop heeft gevochten, vijf ronden heeft doorstaan en zowel grote overwinningen als harde nederlagen heeft verwerkt. McGregor trainde mogelijk jarenlang achter gesloten deuren, maar geen enkele sparringsessie kan de snelheid, spanning en onvoorspelbaarheid van een werkelijk UFC hoofdgevecht volledig nabootsen. Zijn ogen kunnen nog steeds weten welke opening hij moet benutten, alleen moet zijn lichaam die opening binnen een fractie van een seconde herkennen, aanvallen en verlaten voordat Holloway hem met volume en voortdurende druk tot defensief werk dwingt.
Ook de UFC neemt met deze terugkeer een berekend risico, hoewel het commerciële resultaat al grotendeels is veiliggesteld doordat McGregors naam voldoende nieuwsgierigheid oproept om records, kijkcijfers en enorme kaartverkoop te genereren. De organisatie hoeft het publiek niet te overtuigen dat de oude McGregor volledig is teruggekeerd, maar slechts dat er een kleine mogelijkheid bestaat dat zijn beroemde linkerhand nog eenmaal de tijd kan stilzetten. De aantrekkingskracht ligt daardoor evenveel in de kans op een spectaculaire wederopstanding als in de mogelijkheid dat miljoenen mensen getuige worden van het definitieve instorten van een zorgvuldig onderhouden legende.
McGregor kan dit gevecht winnen wanneer hij Holloway vroeg dwingt zijn respect te verdienen, zijn energie niet verspilt aan wilde combinaties en zijn tegenstander met precieze counters laat twijfelen voordat diens ritme op gang komt. De problemen worden aanzienlijk groter wanneer Holloway de eerste twee ronden overleeft, de afstand verkleint en van de confrontatie een uitputtingsslag maakt, omdat de Ier dan niet alleen moet bewijzen dat zijn botten zijn hersteld, maar ook dat zijn longen, reactievermogen en mentale discipline nog geschikt zijn voor een moderne topwedstrijd.
De gewichtsklasse vormt uiteindelijk niet McGregors grootste hindernis, aangezien weltergewicht hem lichamelijk zelfs meer ruimte kan geven dan een zware gewichtsreductie naar lichtgewicht, maar dezelfde extra kilo’s kunnen hem langzaam maken wanneer het duel langer duurt dan hij heeft gepland. Holloway moet aantonen dat zijn snelheid, uithoudingsvermogen en slagvolume ook tegen een fysiek zwaardere tegenstander overeind blijven, terwijl McGregor moet bewijzen dat zijn indrukwekkende uiterlijk meer is dan spiermassa rond een lichaam dat jarenlang geen echte wedstrijd heeft gevoeld.
Het antwoord op de vraag of McGregor deze terugkeer aankan, ligt daarom niet in zijn woorden, zijn vermogen of zijn roem, maar in de eerste zware trap tegen zijn herstelde been, de eerste mislukte aanval die energie kost en het eerste moment waarop Holloway weigert neer te gaan. Een snelle overwinning kan de mythe nieuw leven inblazen, maar een langdurige strijd zal genadeloos aantonen of Conor McGregor werkelijk als vechter is teruggekeerd, of slechts als de beroemdste herinnering die de UFC nog één keer heeft weten te verkopen.
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK and Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
