De recente uitlatingen van DNA-lid Raymond Sapoen richting TCT-minister Raymond Landveld zijn hard, maar moeilijk weg te wuiven. Zijn oproep dat de minister moet opstappen als er geen kortetermijnoplossing komt, klinkt misschien politiek geladen, maar legt vooral een dieper probleem bloot, bestuurlijke traagheid in een sector waar geen ruimte is voor fouten. Het probleem van de luchtverkeersleiders is namelijk allang geen incident meer, het is een patroon. Ziekmeldingen, stakingen en een onbemande verkeerstoren zijn geen uitzonderingen, maar terugkerende headlines geworden. En telkens hetzelfde script, vluchten die moeten uitwijken, passagiers die stranden, economische schade die oploopt en uiteindelijk een interventie van hogerhand om de rust tijdelijk te herstellen. Daarna? Stilte… tot de volgende crisis zich aandient.
Dat Sapoen dit een vast ritueel noemt, is dan ook geen overdrijving. Het is een systemisch probleem dat al jaren voortsleept zonder dat er een duurzame oplossing zichtbaar is. En dat is precies waar de kritiek op de minister zich op richt, niet zozeer op het bestaan van het probleem, want iedereen erkent dat het structureel is, maar op het gebrek aan tastbare vooruitgang. Wat deze situatie extra zorgwekkend maakt, is de timing. Suriname staat aan de vooravond van een verwachte economische opleving door ontwikkelingen in de olie en gassector. Dit zal onvermijdelijk leiden tot een toename van vliegverkeer, internationale bezoekers en logistieke druk op de luchthaven. In dat licht is een knipperlichtfunctie van de verkeerstoren niet alleen onprofessioneel, maar potentieel rampzalig. De verdediging van de minister, dat er onderhandelingen gaande zijn, opleidingen lopen en er tekorten zijn aan apparatuur, klinkt inmiddels als een bekend refrein. Begrijpelijk? Misschien. Voldoende? Absoluut niet.
Beleidsvoering wordt uiteindelijk niet beoordeeld op intenties, maar op resultaten. En die resultaten blijven tot nu toe uit. De vraag die nu boven de markt hangt, is niet alleen of de minister moet opstappen, maar of de regering als geheel bereid is om prioriteit te geven aan kritieke infrastructuur. Want luchtverkeersleiding is geen luxeprobleem, het raakt direct aan veiligheid, internationale reputatie en economische ontwikkeling. Als Suriname zichzelf serieus wil positioneren als speler in de regio, zeker met de opkomende olie-economie, dan kan het zich geen luchtvaartsector veroorloven die functioneert op ad-hocoplossingen en politieke brandjesblusserij. De woorden van Sapoen zijn scherp, maar misschien is dat precies wat nodig is om een systeem wakker te schudden dat al te lang in herhaling valt.
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK and Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
