Namens het Surinaamse parlement zette Asiskumar Gajadien helder uiteen dat humanitaire normen geen liefdadigheid zijn maar rechtvaardigheid die mensen beschermt nog voordat de sirenes afgaan, want de werkelijkheid waarin conflicten, voedselonzekerheid, migratie, gezondheidsdreiging en klimaatstress samenkomen vraagt om daden die niet blijven steken in verklaringen. Suriname presenteerde zich daarbij als bondgenoot met een bewezen staat van dienst, een land dat netto koolstof opneemt en zijn bossen bewaart als levende buffer, terwijl het tegelijk de menselijke tol van klimaatverandering draagt in overstromingen, kusterosie en ontwrichte dorpen in het binnenland.
De kern van het betoog was even praktisch als principieel, humanitaire actie moet ook klimaatadaptatie omvatten en de middelen daarvoor moeten snel, eenvoudig en bij voorkeur in de vorm van schenkingen beschikbaar komen, zodat kleine economieën niet in de schulden belanden terwijl zij de aarde helpen ademen. Toegang tot fondsen mag geen doolhof zijn, daarom pleitte Suriname voor versimpelde procedures en voorrang voor projecten die huizen droog houden, scholen en klinieken stormbestendig maken en waterbeheer door het droge seizoen trekken.
Parlementair toezicht vormt daarbij de ruggengraat, met transparante besteding van elke dollar en voortgang die zichtbaar is in het veld, van mangroveherstel en dijkversterking tot bruggen en zorgposten die na noodweer als eerste weer opengaan. Lokale kennis van dorpsbesturen en inheemse gemeenschappen hoort naast universitaire en technische expertise aan dezelfde tafel, zodat kaarten en data niet verstoffen maar direct uitmonden in werk op de grond. In die samenhang valt de weging voor Suriname breder uit dan een milieudossier alleen, het is ook een economische agenda waarbij investeringen aantrekken zodra infrastructuur standhoudt, risico’s verzekerbaar worden en gezinnen durven bouwen omdat basisvoorzieningen snel herstellen.
Met dat pakket aan keuzes maakte Gajadien van compassie een werkwoord, sober in toon en concreet in uitvoering, en legde hij de lat waar die hoort, bij bescherming die meetbaar is voor burgers en geloofwaardig voor partners die willen meedoen aan groei die het landschap en de samenleving draagt.
