Tijdens de 152e Algemene Vergadering heeft DNA lid Asiskumar Gajadien een internationale boodschap neergelegd, omdat hij de toekomst van jongeren niet langer als sociaal bijthema wil behandelen. Volgens hem raken oorlogen, economische ontwrichting en groeiende instabiliteit rechtstreeks aan de vraag of jonge mensen nog uitzicht hebben op waardig werk, inkomen en vertrouwen in instituties. Daarmee plaatste hij jeugdwerkgelegenheid in het hart van de mondiale veiligheidsagenda. Want een generatie zonder kansen gaat uiteindelijk niet alleen economisch verloren, maar wordt ook maatschappelijk kwetsbaar.
Gajadien verwees naar de waarschuwingen van de Wereldbank, die stelt dat ontwikkelingslanden de komende tien tot vijftien jaar voor een enorme banenopgave staan. Ongeveer 1,2 miljard jongeren zullen de arbeidsleeftijd bereiken, terwijl de huidige vooruitzichten slechts rond 400 miljoen banen opleveren. Dat betekent een mogelijk gat van 800 miljoen banen. Dit cijfer is volgens Wereldbank president Ajay Banga groter dan een gewone conjuncturele tegenvaller. Bovendien raakt het rechtstreeks aan stabiliteit, migratie en sociale rust.
De kern van Gajadiens bijdrage was dat internationale besluitvorming de samenhang tussen gewapende conflicten, economische schade en jeugdwerkloosheid veel explicieter moet erkennen. Wanneer oorlogen productieketens breken, voedsel en energie duurder maken en investeringen vertragen, worden jongeren vaak als eersten geraakt en als laatsten hersteld. Zij komen terecht in informele banen, uitgestelde opleidingen, onzeker ondernemerschap of volledige uitsluiting van de arbeidsmarkt.
Zijn oproep om waardig werk centraal te stellen als fundament voor duurzame vrede raakt daarom aan meer dan arbeidsbeleid. Een jongere met inkomen, opleiding, perspectief en zeggenschap heeft meer reden om in een samenleving te investeren. Want langdurige uitsluiting kan het vertrouwen in overheid, rechtstaat en democratie aantasten. Gajadien maakte duidelijk dat de internationale gemeenschap het zich niet kan veroorloven om jongeren pas te zien wanneer frustratie al is omgeslagen in protest, migratie of radicalisering.
Die lijn trok hij ook door in de High Level Advisory Group binnen de Interparlementaire Unie, waar terrorisme en gewelddadig extremisme centraal stonden. Volgens Gajadien kunnen terrorisme en extremisme niet los worden gezien van economische ongelijkheid, sociale uitsluiting en het ontbreken van toekomstperspectief. De IPU benadrukt zelf dat parlementariërs een belangrijke rol spelen bij het aanpakken van omstandigheden die terrorisme en gewelddadig extremisme mogelijk maken.
Daarmee nam hij afstand van een benadering die veiligheid vooral ziet als politie, grenscontrole en harde repressie. Zulke instrumenten blijven nodig wanneer dreiging concreet wordt. Toch lossen zij de voedingsbodem niet op wanneer jongeren geen opleiding, werk, stem of geloofwaardige toekomst zien. Gajadien pleitte daarom voor sterke instituties, inclusieve ontwikkeling en economische kansen als structurele verdedigingslinie tegen radicalisering.
Ook de digitale dimensie kreeg nadruk, omdat online platformen steeds vaker worden gebruikt om jongeren te beïnvloeden, te isoleren en richting extremistische denkbeelden te duwen. Wetgeving moet volgens hem veiligheid beschermen, maar tegelijk fundamentele rechten bewaken. Overreactie kan namelijk de geloofwaardigheid van de staat schaden. De uitdaging ligt precies in dat evenwicht, want vrijheid zonder bescherming maakt burgers kwetsbaar, terwijl veiligheid zonder rechtsstatelijkheid nieuwe vervreemding kan creëren.
Voor de Surinaamse politiek ligt hier een kans om jongerenbeleid uit de sfeer van losse projecten te halen en te behandelen als nationaal stabiliteitsbeleid. Werkgelegenheid, beroepsopleiding, digitale weerbaarheid, ondernemerschap, sport, cultuur en toegang tot financiering horen niet verspreid te blijven over eilandjes. Zij moeten samen een route vormen van school naar waardig werk. Een land dat zijn jongeren alleen toespreekt in verkiezingstijd, maar hen onvoldoende betrekt bij economische planning, laat precies de ruimte ontstaan waarin cynisme en wantrouwen groeien.
Gajadiens interventie maakt duidelijk dat vrede niet alleen wordt bewaakt aan grenzen of in vergaderzalen, maar ook op de arbeidsmarkt, in klaslokalen en op de telefoon van jongeren. Een generatie zonder perspectief is geen abstract risico, maar een politieke rekening die vroeg of laat wordt gepresenteerd. De internationale gemeenschap kan die rekening alleen vermijden wanneer zij jongeren niet langer behandelt als doelgroep van beleid. Daarom moeten zij jongeren erkennen als mede eigenaars van ontwikkeling, veiligheid en democratische vernieuwing.
Volg de Facebookpagina, TIKTOK and Youtube kanaal voor data, nieuws en inspiratie. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
