Het parlement is geen decorstuk van de democratie. Het is geen vergaderzaal waar politici urenlang kunnen spreken om vervolgens zonder merkbaar resultaat weer naar huis te gaan. Het parlement heeft een fundamentele opdracht, de regering controleren, machtsmisbruik tegengaan, beleid kritisch beoordelen en de belangen van het Surinaamse volk verdedigen. Wanneer het parlement daarin tekortschiet, verliest niet alleen de volksvertegenwoordiging haar geloofwaardigheid, maar wordt ook de democratie zelf verzwakt. Volksvertegenwoordigers zijn gekozen om namens het volk op te treden. Dat betekent meer dan wetten behandelen en regeringsvoorstellen goedkeuren. Het betekent dat ministers ter verantwoording moeten worden geroepen wanneer beleid tekortschiet, wanneer beloften niet worden nagekomen en wanneer beslissingen onvoldoende in het belang van de samenleving blijken te zijn. Kritische controle is geen politieke aanval. Het is een wettelijke en morele verantwoordelijkheid. Juist daar wringt het regelmatig. Een parlement dat zich te gemakkelijk neerlegt bij regeringsbeleid, zijn controlerende taak onvoldoende uitvoert of politieke loyaliteit belangrijker maakt dan het algemeen belang, doet het volk tekort.
De samenleving heeft niets aan een parlement dat vooral zichtbaar is tijdens politieke debatten, maar nauwelijks wanneer burgers dagelijks worden geconfronteerd met de gevolgen van slecht beleid. Democratie vraagt ruimte voor debat, kritiek en verschil van inzicht. Regering en parlement hoeven het niet altijd met elkaar eens te zijn. Een gezonde democratie wordt juist sterker wanneer beleid stevig wordt bevraagd, wanneer argumenten worden getoetst en wanneer de regering wordt gedwongen om keuzes uit te leggen en verantwoorden. Maar ook hier geldt, debat mag geen doel op zichzelf worden. Suriname heeft geen behoefte aan eindeloze politieke discussies die vooral bedoeld lijken om tijd te winnen, politieke tegenstanders zwart te maken of partijbelangen veilig te stellen. Het volk heeft behoefte aan resultaten. Burgers willen weten waarom het onderwijs achteruitgaat, waarom de gezondheidszorg onder druk blijft staan, waarom de veiligheid onvoldoende wordt gegarandeerd, waarom infrastructuurproblemen blijven voortbestaan en waarom het dagelijks leven voor veel gezinnen steeds duurder wordt. Achter iedere begrotingspost, wetswijziging en beleidsbeslissing zitten mensen van vlees en bloed. Gezinnen die moeten rekenen voordat zij boodschappen doen. Ouders die zich zorgen maken over de toekomst van hun kinderen. Jongeren die perspectief zoeken.
Ondernemers die proberen te overleven. Werknemers die merken dat hun inkomen steeds minder waard wordt. Voor deze mensen is politiek geen theoretisch spel. Het beleid van regering en parlement bepaalt rechtstreeks de kwaliteit van hun dagelijks leven. Daarom moet ook het parlement zichzelf een harde spiegel voorhouden. Wie verantwoordelijkheid draagt, moet bereid zijn eigen tekortkomingen onder ogen te zien. Parlementariërs kunnen niet voortdurend wijzen naar de regering zonder ook te kijken naar hun eigen functioneren. Wie jarenlang spreekt over problemen zonder structurele oplossingen af te dwingen, draagt eveneens verantwoordelijkheid. Wie partijbelangen laat prevaleren boven het nationale belang, ondermijnt het vertrouwen dat burgers in hun volksvertegenwoordigers zouden moeten kunnen hebben. Het parlement moet daarom sterker, alerter en zichtbaarder worden. Niet door harder te schreeuwen, maar door beter te controleren. Niet door meer politieke show, maar door meer inhoud. Niet door meer beloften, maar door aantoonbare resultaten. Een parlementariër moet niet alleen spreken wanneer zij alleen gezien willen worden. De echte verantwoordelijkheid begint wanneer moeilijke dossiers op tafel liggen, wanneer ongemakkelijke vragen moeten worden gesteld en wanneer politieke vrienden eveneens kritisch moeten worden aangesproken.
Suriname heeft behoefte aan volksvertegenwoordigers die hun mandaat serieus nemen. Mensen die bereid zijn om niet alleen mee te bewegen met de politieke meerderheid, maar ook weerstand te bieden wanneer het landsbelang daarom vraagt. Het parlement moet een tegenmacht zijn waar dat nodig is, een partner waar samenwerking noodzakelijk is en bovenal een betrouwbare vertegenwoordiger van de samenleving. Democratie is uiteindelijk meer dan stemmen tellen en vergaderen. Democratie betekent luisteren naar de samenleving, controleren wie macht uitoefent, verantwoordelijkheid nemen voor gemaakte keuzes en daadwerkelijk handelen. Het Surinaamse volk heeft al genoeg politieke woorden gehoord. Wat nu telt, zijn daden. Het parlement kan zich niet langer verschuilen achter procedures, partijdiscipline of eindeloze debatten. Wie namens het volk spreekt, moet ook bereid zijn namens het volk op te staan wanneer het erop aankomt. Want een parlement dat niet controleert, verliest zijn betekenis. En een democratie zonder effectieve controle op de macht is uiteindelijk slechts een democratie op papier.
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK and Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
