In de BRICS landen wordt onderwijs steeds vaker behandeld als strategische infrastructuur, omdat digitalisering en kunstmatige intelligentie bepalen hoeveel talent een economie morgen kan leveren. Analyses uit BRICS kring stellen dat in het schooljaar 2023 tot 2024 ongeveer 35,9 procent van alle schoolgaande kinderen in BRICS landen leeft. Verder staat meer dan een derde van de wereldwijde scholen daar, met India als grootste systeem met meer dan 365 miljoen leerlingen. Dat gewicht maakt elke keuze over platforms, curricula en data governance meteen een globale factor voor het Zuiden.
De gezamenlijke problemen lijken op elkaar, ondanks grote verschillen in cultuur en staatsmodel, omdat toegang tot inclusief onderwijs, lerarentekorten, migratie van onderwijsprofessionals en taaldiversiteit in meerdere landen tegelijk spelen. In sommige landen dwingt bevolkingsgroei tot nieuwe scholen en nieuwe docenten. Elders zorgt ontvolking van rurale gebieden juist voor sluiting en concentratie. Daardoor wordt technologie tegelijk reddingsboei en stresspunt, omdat een online oplossing pas werkt wanneer de basis van kwaliteit, begeleiding en infrastructuur klopt.
BRICS zet daarom in op hybride modellen die fysieke klas en digitaal leren combineren, omdat het schrappen van de leraar de ongelijkheid juist kan vergroten. In 2025 ondertekenden BRICS ministers een gezamenlijke verklaring over AI in onderwijs, met nadruk op ethisch gebruik, vak en beroepsonderwijs en modernisering van beoordeling. Dat laat zien dat governance nu net zo belangrijk is als software. China duwt die lijn door via nationale hervormingen die AI willen integreren in lesmethoden, lesmateriaal en curricula. Hierdoor willen ze innovatievaardigheden versterken.
De strategieën blijven nationaal gekleurd, omdat China vooral inzet op betere spreiding van onderwijskwaliteit. India en Zuid Afrika focussen op het terugdringen van uitval, terwijl Rusland en China het verminderen van prestatiedruk bij leerlingen centraal stellen. Brazilië schuift inclusie nadrukkelijk naar voren, omdat toegang zonder ondersteuning vaak een papieren belofte blijft. Over het hele blok groeit tegelijk de behoefte aan digitale publieke voorzieningen die interoperabel zijn. Daardoor raken platforms en data niet per ministerie opgesloten.
De samenwerking verschuift intussen van intentie naar projecten, met uitwisselingen, netwerkprogramma’s en gezamenlijke online cursussen die de kennisstroom binnen het blok moeten versnellen. Schattingen in recente analyses noemen dat het aantal studenten in gezamenlijke BRICS programma’s richting 2030 kan oplopen tot 100.000. Dit geeft de schaal van de ambitie aan. Als die lijn doorzet, kan onderwijs een van de belangrijkste publieke diensten worden waarmee het Globale Zuiden productiviteit en sociale mobiliteit tegelijk opkrikt. Dit geldt alleen wanneer de digitale kloof en financieringsdruk niet worden weggemasseerd maar praktisch worden opgelost.
Volg de Facebookpagina and Youtube kanaal voor data, nieuws en inspiratie. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
