De stilte rond het overlijden van Borger Breeveld kreeg in de Congreshal een gezicht, een stem en vooral een indrukwekkende lading. Tijdens ‘Celebrate Borger’ kwamen familie, vrienden, collega’s, kunstenaars en vertegenwoordigers van de regering bijeen om afscheid te nemen van een man die voor velen veel meer was dan acteur, filmmaker of communicatiespecialist. Breeveld was een spiegel van Suriname, een scherpe observator van de samenleving en een cultuurman die zijn land tot het einde met zich meedroeg. Het publiek eerde hem met applaus, herinneringen, muziek en verhalen. Maar tussen die momenten van warmte en verdriet klonk vooral één boodschap door, Borger Breeveld laat een leegte achter die niet eenvoudig op te vullen is. President Jennifer Simons sprak namens het land over een man wiens naam volgens haar onlosmakelijk verbonden is met de ziel van Suriname. Zij omschreef hem niet alleen als een icoon uit de cultuur en geschiedenis, maar als iemand wiens hart voortdurend voor Suriname bleef kloppen. Die liefde voor het land vormde de rode draad door zijn leven.
Al in de jaren zeventig maakte Breeveld naam als acteur. Met zijn rollen in onder meer ‘Wan Pipel’ en ‘Kon Esi Baka’ groeide hij uit tot een herkenbaar gezicht van een generatie die een land in verandering meemaakte. Zijn werk bracht niet alleen verhalen naar het scherm, maar gaf ook een beeld van een Suriname dat zichzelf na de onafhankelijkheid opnieuw probeerde te ontdekken. Vooral Wan Pipel werd meer dan een film. Het werd een cultureel document, een tijdsbeeld en voor velen een stukje collectief geheugen. Breeveld hielp daarmee niet alleen de Surinaamse filmgeschiedenis vorm te geven, maar droeg er ook aan bij dat Suriname buiten de eigen grenzen zichtbaar werd. President Simons herinnerde zich Breeveld als toegankelijk, kritisch en gedreven. Achter zijn humor en charisma zat volgens haar een man die vakmanschap serieus nam. Perfectionisme was geen bijzaak, maar een belangrijk onderdeel van zijn manier van werken. Tegelijkertijd keek hij verder dan zijn eigen carrière.
Jongeren begeleiden, talent stimuleren en anderen kansen geven behoorden eveneens tot zijn nalatenschap. Zijn overtuiging dat Suriname zelf het mooiste decor was dat een filmmaker zich kon wensen, sprak tijdens de herdenking opnieuw tot de verbeelding. Het was een zin die veel zegt over zijn relatie met het land. Waar anderen soms vooral de problemen zagen, bleef Breeveld ook de schoonheid, de verhalen en het menselijke potentieel herkennen. Zijn overlijden op 10 augustus in Nederland, op 82-jarige leeftijd, maakte een einde aan een opmerkelijk hoofdstuk. Op 13 augustus werd hij gecremeerd. Tijdens ‘Celebrate Borger’ kreeg het publiek vervolgens de gelegenheid om op eigen wijze afscheid te nemen. Langs de urn met zijn as liepen mensen die hem persoonlijk hadden gekend, met hem hadden gewerkt of simpelweg waren geraakt door zijn werk. Zijn broer Hans Breeveld schetste een persoonlijk beeld van Borger. Clif Limburg stond stil bij zijn betekenis voor de media, terwijl Enver Panka sprak over de invloed die Breeveld op zijn leven heeft gehad. Samen vormden hun verhalen geen formeel portret, maar een mozaïek van een veelzijdige persoonlijkheid. Ook muziek werd een brug tussen herinnering en afscheid.
Dochter Aisha Breeveld zong ‘Three Little Birds’ van Bob Marley, een nummer dat zij vaak samen met haar vader zong. Daarmee kreeg het eerbetoon een intiem moment dat verder ging dan publieke erkenning. Hans en Carl Breeveld traden eveneens op, naast Nisha Madaran en Bryan Muntslag. Dochter Romy-Angele Breeveld herinnerde haar vader als veelzijdig, grappig, lief en verrassend. Haar woorden maakten duidelijk dat achter de publieke figuur vooral een vader stond die binnen zijn familie een heel andere, persoonlijke betekenis had. Aan het einde verschoof het eerbetoon naar het Onafhankelijkheidsplein. Daar werd Wan Pipel opnieuw vertoond. Bezoekers konden een lichtje laten branden ter nagedachtenis aan de man die een belangrijk deel van Suriname op film vastlegde. Zo werd het afscheid van Borger Breeveld uiteindelijk geen stille afsluiting, maar een viering van een leven dat zich diep in de Surinaamse cultuur heeft genesteld. Zijn stem is verstild. Zijn lach is een herinnering geworden. Zijn werk blijft. En zolang Suriname zijn verhalen blijft vertellen, zal Borger Breeveld daarin blijven voortleven.
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK and Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
