De strijd om de toekomst van het Amerikaanse betalingsverkeer is opnieuw op scherp gezet nadat de belangrijkste belangenorganisatie van banken de financiële toezichthouder ervan heeft beschuldigd onvoldoende bescherming te bieden tegen de opmars van digitale betaalmiddelen. De American Bankers Association stelt dat de definitieve uitvoeringsregels van de GENIUS Act een belangrijke juridische opening laten bestaan waardoor cryptoplatformen financiële beloningen kunnen aanbieden aan bezitters van stablecoins, ondanks het wettelijke verbod op rechtstreekse rentebetalingen door de uitgevers van deze digitale munten. Volgens de banken kan deze constructie consumenten en ondernemingen stimuleren om geld van traditionele bankrekeningen over te hevelen naar digitale betaalplatformen, met mogelijke gevolgen voor de financiering van hypotheken, bedrijfsinvesteringen en lokale kredietverlening. De Amerikaanse toezichthouder Office of the Comptroller of the Currency heeft op 21 oktober 2026 zijn definitieve regels gepubliceerd en kiest daarmee voor een benadering die volgens de cryptosector ruimte laat voor innovatie, maar volgens banken onvoldoende rekening houdt met de economische functie van traditionele deposito’s.
De GENIUS Act werd op 18 juli 2025 ondertekend en vormt het eerste omvangrijke federale wettelijke kader voor de uitgifte en regulering van betaalstablecoins in de Verenigde Staten. De wet verplicht toegelaten uitgevers om hun digitale betalingsverplichtingen te ondersteunen met voldoende liquide reserves en stelt regels aan terugbetaling, risicobeheer, toezicht en financiële verslaglegging. Een belangrijk onderdeel is het verbod voor stablecoinuitgevers om rechtstreeks rente of andere opbrengsten te betalen aan gebruikers uitsluitend vanwege het aanhouden van deze digitale betaalmiddelen. Daarmee wilde de wetgever volgens de bankensector een onderscheid behouden tussen stablecoins als betaalinstrument en traditionele bankdeposito’s die worden gebruikt voor kredietverlening. De definitieve regeling van de OCC treedt op 18 januari 2027 in werking en geldt onder meer voor bepaalde nationale banken, toegelaten niet bancaire stablecoinuitgevers en buitenlandse aanbieders die onder Amerikaans toezicht vallen. De toezichthouder benadrukt dat deze regels moeten bijdragen aan betrouwbare reserves, veilige aflossing en professionele beheersing van financiële risico’s, terwijl afzonderlijke voorschriften voor witwasbestrijding en internationale sancties nog worden uitgewerkt.
De kern van het conflict ligt bij de vraag of een verbod op rentebetalingen door stablecoinuitgevers ook moet doorwerken naar cryptobeurzen en andere ondernemingen die deze digitale munten aanbieden. In een eerdere versie van de regelgeving werd ervan uitgegaan dat bepaalde zakelijke constructies tussen uitgevers en externe dienstverleners mogelijk in strijd konden zijn met het verbod. De definitieve regeling heeft dit vermoeden echter geschrapt, waardoor dergelijke samenwerkingen niet automatisch als een overtreding worden beschouwd. Dat betekent niet dat iedere beloningsconstructie zonder beperkingen is toegestaan, maar wel dat de toezichthouder per afzonderlijk geval kan beoordelen of sprake is van verboden indirecte rentebetaling. Voor de American Bankers Association is deze benadering onvoldoende, omdat digitale platformen volgens de organisatie financieel aantrekkelijkere alternatieven kunnen creëren voor traditionele spaarrekeningen. Vooral wanneer uitgevers en tussenpersonen afspraken maken over vergoedingen, marketing of liquiditeit, ontstaat volgens de banken het risico dat het wettelijke verbod in de praktijk zijn betekenis verliest. Het ontbreken van een algemene juridische grens kan daardoor een langdurige discussie veroorzaken over welke financiële beloningen zijn toegestaan en welke moeten worden beschouwd als een omzeiling van bestaande wetgeving.
Rob Nichols, bestuursvoorzitter van de American Bankers Association, waarschuwt dat de definitieve regeling de bedoeling van het Amerikaanse Congres kan ondermijnen doordat geldstromen worden verschoven naar digitale platforms die niet dezelfde economische rol vervullen als traditionele kredietinstellingen. Banken gebruiken deposito’s als belangrijke financieringsbron voor leningen aan huishoudens, landbouwers en ondernemingen. Wanneer een aanzienlijk deel van deze middelen wordt omgezet in stablecoins die worden gedekt door liquide activa zoals kortlopende Amerikaanse staatsobligaties, kan de samenstelling van de financiering binnen het bancaire systeem veranderen. Een dergelijke verschuiving hoeft niet automatisch te leiden tot een overeenkomstige daling van de totale kredietverlening, omdat banken ook andere financieringsbronnen kunnen aantrekken en geld via verschillende kanalen opnieuw in het financiële systeem kan terechtkomen. De kosten daarvan kunnen echter hoger uitvallen, vooral voor kleinere banken die sterk afhankelijk zijn van lokale deposito’s. De bankensector vreest daarom dat de nieuwe regels op termijn de kredietverlening duurder maken en financiële instellingen onder druk zetten om hogere spaarrentes aan te bieden. Nichols vindt dat de toezichthouder mogelijke economische schade vooraf moet voorkomen in plaats van pas maatregelen te nemen wanneer spaargeld en financieringsmiddelen daadwerkelijk zijn verschoven.
De cryptosector beoordeelt dezelfde regeling vanuit een ander economisch perspectief en stelt dat de toezichthouder zich terecht houdt aan de grenzen die het Congres heeft vastgesteld. De Blockchain Association beschouwt het schrappen van het eerdere vermoeden van onrechtmatigheid als een noodzakelijke verduidelijking, omdat de wet rechtstreekse rentebetalingen door uitgevers verbiedt zonder iedere commerciële beloning door onafhankelijke dienstverleners automatisch strafbaar te stellen. Volgens beleidsdirecteur Lindsay Fraser creëert de definitieve regelgeving duidelijkere voorwaarden voor reservebeheer, terugbetaling en toezicht, waardoor Amerikaanse ondernemingen nieuwe digitale betalingsdiensten kunnen ontwikkelen binnen een gereguleerde omgeving. De organisatie verwacht dat deze aanpak concurrentie kan stimuleren en internationale financiële activiteiten naar de Verenigde Staten kan trekken. Tegelijkertijd waarschuwen financiële analisten van TD Cowen dat de beoordeling per afzonderlijk geval juist nieuwe juridische onzekerheid veroorzaakt. Zolang rechtbanken niet duidelijk hebben vastgesteld welke constructies zijn toegestaan, blijven ondernemingen afhankelijk van interpretaties door toezichthouders. Daarbij bestaat het risico dat een toekomstige regering of een nieuwe leiding van de OCC andere conclusies trekt over dezelfde financiële activiteiten, waardoor ondernemingen te maken kunnen krijgen met veranderende toezichtseisen.
De Amerikaanse discussie heeft ook betekenis voor Suriname, waar de modernisering van het betalingsverkeer en de mogelijke toepassing van digitale financiële producten steeds belangrijker worden voor internationale handel en ondernemingsontwikkeling. Stablecoins kunnen onder bepaalde omstandigheden bijdragen aan snellere grensoverschrijdende betalingen en efficiëntere financiële dienstverlening, maar een toenemend gebruik van digitale dollars kan eveneens gevolgen hebben voor de positie van traditionele bankdeposito’s en de beschikbaarheid van krediet in de nationale economie. Vooral binnen een relatief kleine financiële markt verdient het risico van verdere dollarisering aandacht wanneer consumenten en ondernemingen de voorkeur geven aan digitale betaalmiddelen die rechtstreeks aan de Amerikaanse dollar zijn gekoppeld. De ontwikkeling van regelgeving voor virtuele activa vraagt daarom om een zorgvuldig onderscheid tussen digitale betaalinstrumenten, spaarproducten en investeringsconstructies die financiële opbrengsten beloven. Ook moeten toezichthouders kunnen beoordelen wie verantwoordelijk is voor de onderliggende reserves, welke rechten gebruikers hebben bij terugbetaling en welke gevolgen een plotselinge verschuiving van deposito’s kan hebben voor banken. Een moderne financiële infrastructuur kan economische voordelen opleveren, maar vereist dat technologische innovatie wordt verbonden aan een betrouwbaar systeem van toezicht, consumentenbescherming en financiële stabiliteit.
De confrontatie tussen Amerikaanse banken en cryptobedrijven maakt duidelijk dat de GENIUS Act niet uitsluitend een juridische regeling voor nieuwe digitale munten is, maar ook invloed kan hebben op de toekomstige verdeling van financiële middelen binnen de economie. Traditionele banken verdedigen hun rol als kredietverschaffers en waarschuwen voor de gevolgen wanneer digitale platformen deposito’s aantrekken met aantrekkelijke beloningen, terwijl de cryptosector benadrukt dat concurrentie en innovatie niet onnodig mogen worden beperkt door regelgeving die verder gaat dan de oorspronkelijke wet. De OCC probeert met zijn definitieve voorschriften beide belangen te verenigen door duidelijke eisen te stellen aan stablecoinuitgevers en tegelijkertijd ruimte te behouden om individuele beloningsconstructies afzonderlijk te beoordelen. Deze benadering voorkomt voorlopig een algemeen verbod op externe beloningsprogramma’s, maar neemt de juridische onzekerheid niet volledig weg. De komende jaren zullen vooral moeten uitwijzen of stablecoins uitgroeien tot een aanvulling op het bestaande betalingsverkeer of daadwerkelijk grote geldstromen uit traditionele banken aantrekken. De belangrijkste economische vraag is daarom niet alleen wie rente of beloningen mag aanbieden, maar hoe financiële innovatie kan plaatsvinden zonder dat de beschikbaarheid van krediet, het vertrouwen van gebruikers en de stabiliteit van het bredere financiële systeem onnodig worden aangetast.
Dit artikel is uitsluitend bedoeld als journalistieke en informatieve duiding. Het vormt geen investeringsadvies, beleggingsadvies, juridisch advies of technisch belastingadvies, mede omdat ontwikkelingen rond blockchain, digitale activa en belastingwetten snel kunnen veranderen.
Volg de Facebookpagina, TIKTOK and Youtube kanaal voor data, nieuws en inspiratie. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
