Het Medisch Opvoedkundig Bureau (MOB) draagt een verantwoordelijkheid die nauwelijks te overschatten is, kinderen en jongeren begeleiden die kampen met ontwikkelingsachterstanden, medische beperkingen, gedragsproblemen en emotionele moeilijkheden. Toch wordt die verantwoordelijkheid uitgevoerd binnen een werkelijkheid waarin geld structureel tekortschiet. Het bureau biedt zijn hulp kosteloos aan, maar krijgt tegelijkertijd onvoldoende financiële ruimte om zijn belangrijke maatschappelijke taak volwaardig uit te voeren. Waarnemend hoofd Meriam Plein maakt duidelijk dat het MOB voor een groot deel afhankelijk is van middelen van het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Arbeid (VWA). Die middelen zijn beperkt. Daardoor moet het bureau noodgedwongen aankloppen bij bedrijven, organisaties en andere donoren om projecten en activiteiten überhaupt mogelijk te maken. Aan de ene kant wordt van een publieke instelling verwacht dat zij zich inzet voor kinderen die extra begeleiding nodig hebben. Aan de andere kant ontbreekt kennelijk de structurele financiële basis om die dienstverlening op een stevige en duurzame manier te organiseren.
Het MOB richt zich op kinderen en jongeren van 0 tot 23 jaar. Dat betekent dat het bureau actief is op een terrein waar vroegtijdige begeleiding grote gevolgen kan hebben voor de verdere ontwikkeling van een kind. Het gaat onder meer om kinderen met ontwikkelingsachterstanden, kinderen met medische indicaties zoals het syndroom van Down of epilepsie en adolescenten die kampen met gedrags en emotionele problemen. Dit zijn geen problemen die zich laten oplossen met halve maatregelen of tijdelijke projecten. Juist bij kinderen kan tijd een cruciale factor zijn. Hoe eerder problemen worden herkend en aangepakt, hoe groter de kans dat een kind zich zo goed mogelijk kan ontwikkelen. Wanneer financiële beperkingen ertoe leiden dat projecten niet of slechts gedeeltelijk kunnen worden uitgevoerd, raakt dat uiteindelijk niet alleen de organisatie, maar vooral de kinderen en gezinnen die van deze ondersteuning afhankelijk zijn. Daar komt nog een ander probleem bij. Ouders worden regelmatig geconfronteerd met omstandigheden die hun betrokkenheid bij de begeleiding bemoeilijken.
Wanneer zij een afspraak missen of een oefening thuis niet kunnen uitvoeren, wordt dat te gemakkelijk geïnterpreteerd als een gebrek aan motivatie. Volgens Plein ligt de werkelijkheid ingewikkelder. Ouders willen doorgaans het beste voor hun kinderen, maar worden geconfronteerd met financiële en sociale obstakels. Vervoerskosten kunnen bijvoorbeeld al een reden zijn om een afspraak niet te halen. Ouders moeten daarnaast werken, het huishouden draaiende houden en andere verantwoordelijkheden dragen. Voor gezinnen die financieel nauwelijks rondkomen, kan zelfs een ogenschijnlijk eenvoudige afspraak bij het MOB een extra belasting vormen. Daarmee ontstaat een vicieuze cirkel. Het MOB heeft onvoldoende middelen om zijn dienstverlening en projecten uit te breiden, terwijl juist de gezinnen die de ondersteuning het hardst nodig hebben vaak met de grootste financiële problemen kampen. De rekening van die situatie dreigt uiteindelijk bij de meest kwetsbare groep terecht te komen, kinderen die niet zelf verantwoordelijk zijn voor de omstandigheden waarin zij opgroeien. Dat het MOB vervolgens afhankelijk is van sponsoring en donaties om projecten uit te voeren, mag daarom niet worden gezien als een structurele oplossing. Sponsoring kan waardevol zijn, maar een instelling die zich bezighoudt met de ontwikkeling en begeleiding van kwetsbare kinderen zou niet afhankelijk mogen zijn van de vraag of bedrijven bereid zijn geld beschikbaar te stellen.
Donaties kunnen projecten mogelijk maken, maar ze mogen geen vervanging worden voor een degelijk overheidsbeleid. Als de overheid erkent dat kinderen met ontwikkelings en psychosociale problemen begeleiding nodig hebben, moet daar ook een passende financiële verantwoordelijkheid tegenover staan. Het MOB probeert ondertussen binnen de beperkte mogelijkheden kinderen van 0 tot 6 jaar met ontwikkelingsachterstanden te begeleiden en ouders bij het proces te betrekken. Dat verdient erkenning. Maar waardering alleen betaalt geen vervoer, geen projecten en geen noodzakelijke voorzieningen. De situatie bij het MOB is daarmee meer dan een financieel probleem van één instelling. Het is een signaal over de manier waarop er wordt omgegaan met kinderen die extra ondersteuning nodig hebben. Zolang essentiële hulp afhankelijk blijft van beperkte overheidsmiddelen en incidentele sponsoring, blijft de continuïteit kwetsbaar. Een samenleving wordt uiteindelijk niet alleen beoordeeld op de manier waarop zij met sterke groepen omgaat, maar vooral op de ruimte die zij maakt voor degenen die extra bescherming en ondersteuning nodig hebben. Het MOB kan die verantwoordelijkheid niet alleen dragen. Daarvoor is structurele financiering nodig, geen tijdelijke reddingsboeien.
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK and Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
