In het statige Palais des Nations in Genève voltrok zich een diplomatiek moment dat voor Suriname veel groter is dan een formele ceremonie. Ambassadeur Aashna Kanhai bood haar geloofsbrieven aan aan Tatiana Valovaya, directeur-generaal van het VN-Kantoor in Genève. Op het eerste gezicht een protocolair gebeuren, maar achter de handdrukken, officiële woorden en diplomatieke beleefdheden schuilt een ontwikkeling die voor Suriname van betekenis kan zijn. Voor het eerst kwamen op dit internationale toneel drie vrouwen samen die elk op hun eigen manier een historische positie vertegenwoordigen. Ambassadeur Kanhai vertegenwoordigde de eerste vrouwelijke president van Suriname, Jennifer Simons, bij Valovaya, die als eerste vrouw leiding geeft aan het VN-Kantoor in Genève. Daarmee kreeg de ceremonie automatisch een symbolische lading. Het ging niet alleen om de aanbieding van geloofsbrieven, maar ook om de zichtbaarheid van Suriname in een internationale wereld waarin diplomatie steeds nadrukkelijker draait om invloed, geloofwaardigheid en concrete resultaten.
De aanwezigheid van drie vrouwen op zo’n hoog diplomatiek niveau is zonder twijfel een krachtig beeld. Maar symboliek alleen verandert geen land. De echte waarde van dit moment zal moeten blijken uit wat Suriname vervolgens weet te bereiken. Ambassadeur Kanhai maakte duidelijk dat zij haar diplomatieke opdracht niet beperkt ziet tot het onderhouden van bestaande contacten. Zij sprak de ambitie uit om zowel de multilaterale als bilaterale betrekkingen van Suriname verder te verdiepen. Tegelijkertijd wil zij kansen voor Suriname bevorderen en de vooruitgang op het gebied van de Sustainable Development Goals en mensenrechten versnellen. Dat klinkt ambitieus en dat is het ook. Suriname heeft internationaal veel te winnen, maar daarvoor is meer nodig dan goede intenties en mooie verklaringen. Een kleine staat als Suriname moet diplomatie juist gebruiken als strategisch instrument. Internationale relaties moeten investeringen, kennis, samenwerking, ontwikkelingsmogelijkheden en politieke steun opleveren. Wie alleen aanwezig is, wordt gezien. Wie met een duidelijke agenda komt, wordt serieus genomen.
Opvallend is daarom de nadruk die Kanhai legde op mensenrechten. Zij sprak haar streven uit om bij te dragen aan de oprichting van een Nationaal Mensenrechteninstituut in Suriname en vroeg daarvoor ondersteuning aan de Verenigde Naties. Dat voornemen verdient aandacht. Een Nationaal Mensenrechteninstituut kan een belangrijke bijdrage leveren aan de bescherming en bevordering van mensenrechten, maar alleen wanneer zo’n instituut daadwerkelijk onafhankelijk, professioneel en geloofwaardig wordt ingericht. Het mag geen uithangbord worden zonder tanden, geen instelling die vooral rapporten produceert terwijl burgers met hun problemen blijven zitten. Juist daar ligt een belangrijke test voor Suriname. Het land kan internationaal verklaren dat mensenrechten belangrijk zijn, maar uiteindelijk wordt de geloofwaardigheid bepaald door de praktijk. Onafhankelijke instituties, toegang tot recht, bescherming van kwetsbare groepen en daadwerkelijke naleving van internationale verplichtingen zijn de meetlat. Dat Kanhai tijdens de ceremonie een boek van de gerenommeerde Surinaamse schrijfster Cynthia Mc Leod over Elisabeth Samson overhandigde aan Valovaya, gaf het geheel bovendien een duidelijke Surinaamse identiteit. Elisabeth Samson is geen willekeurige historische figuur.
Haar verhaal raakt aan macht, sociale verhoudingen, ondernemerschap en de positie van een zwarte vrouw in de koloniale samenleving. Ook de gerestaureerde historische woning van Elisabeth Samson maakt deel uit van de historische binnenstad van Paramaribo, die op de UNESCO Werelderfgoedlijst staat. Daarmee werd niet alleen een boek overhandigd, maar werd een stukje Surinaamse geschiedenis letterlijk meegenomen naar het hart van de internationale diplomatie. Het is precies die combinatie die Suriname sterker kan maken, diplomatie koppelen aan geschiedenis, cultuur, mensenrechten en concrete nationale belangen. Ambassadeur Kanhai werd tijdens de ceremonie vergezeld door eerste secretaris Grätl Petrisie-Blokland en tweede secretaris Mariska Ten A Sang-van der Meer. Hun aanwezigheid onderstreept dat diplomatie geen individuele aangelegenheid is, maar teamwerk waarbij voorbereiding, strategie en opvolging bepalend zijn. Het beeld uit Genève is daarmee krachtig. Drie vrouwen, een historisch VN-gebouw en Suriname prominent aanwezig op een internationaal podium. Maar de echte strijd begint pas na de ceremonie. Geloofsbrieven openen deuren. Diplomatieke woorden kunnen aandacht creëren. Internationale steun kan kansen bieden. Uiteindelijk telt echter wat Suriname met die deuren, woorden en kansen doet. Genève heeft Suriname gehoord. Nu moet Suriname ervoor zorgen dat de wereld het land niet alleen ziet, maar ook serieus neemt.
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK and Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
