De politieke spanning rond staatsmijnbouwbedrijf Grassalco is in alle hevigheid opgelaaid. Wat begon als een bestuurlijke ingreep, dreigt nu uit te groeien tot een openlijke machtsstrijd aan de top van de Surinaamse politiek en het bedrijfsleven. Ronnie Brunswijk, voorzitter van de Algemene Bevrijdings- en Ontwikkelingspartij ABOP en tevens vicevoorzitter van De Nationale Assemblee (DNA), spaart zijn woorden niet. Hij is fel gekant tegen de beslissing van de Raad van Commissarissen RvC om president-directeur Wesley Rozenhout op non-actief te stellen. Volgens Brunswijk is de stap niet alleen onzorgvuldig, maar ronduit onbevoegd genomen. De president-commissaris van de RvC, Berto Sampi, zou volgens hem geen enkele bevoegdheid hebben om een dergelijke maatregel zelfstandig door te drukken. De regels zijn niet in acht genomen. Hoor en wederhoor? Volgens Brunswijk is dat volledig achterwege gebleven. Wat de situatie extra explosief maakt, is de beschuldiging dat persoonlijke rancune een rol speelt.
Brunswijk suggereert dat er oud zeer meespeelt tussen Sampi en Rozenhout. Volgens hem betaalde Grassalco in het verleden de studie van Sampi. Toen Rozenhout besloot die betalingen stop te zetten, zou dat kwaad bloed hebben gezet. Sampi zou het bedrijf hebben verlaten, om later terug te keren als president-commissaris. Dit werpt een schaduw over de motieven achter het huidige besluit. Is hier sprake van bestuurlijke correctie? Of van een persoonlijke afrekening? Brunswijk stelt dat tot op heden nergens is aangetoond dat Rozenhout zich schuldig heeft gemaakt aan wanbeleid of strafbare feiten. Tegelijkertijd laat hij weinig ruimte voor twijfel over zijn eigen principes. Als blijkt dat hij heeft gestolen, moet hij de gevangenis in. Die uitspraak geeft de zaak een dubbel karakter, enerzijds een felle verdediging van de directeur, anderzijds een harde grens als er daadwerkelijk onregelmatigheden blijken te zijn. Volgens Brunswijk verdient Rozenhout eerder lof dan ontslag. Hij stelt dat Grassalco bij diens aantreden op omvallen stond. Er zou zelfs een moment zijn geweest waarop de lonen van werknemers niet gegarandeerd waren.
Onder Rozenhouts leiding zou het tij zijn gekeerd. Sterker nog, Grassalco zou miljoenen Amerikaanse dollars hebben verstrekt aan de noodlijdende Surinaamse Luchtvaartmaatschappij (SLM) om te voorkomen dat die maatschappij failliet ging. Hoe kan een bedrijf dat ooit op de rand van de afgrond balanceerde, nu een reddingsboei zijn voor andere staatsbedrijven? En wie bepaalt uiteindelijk de koers van zo’n onderneming? Brunswijk plaatst het conflict in een breder kader. Volgens hem is het een terugkerend probleem bij parastatale bedrijven. waar raden aan het roer staat, raden van commissarissen die de lakens willen uitdelen, terwijl zij formeel slechts vertegenwoordigers van de aandeelhouder zijn. Die uitspraak onderstreept dat dit conflict verder gaat dan één directeur of één commissaris. Het raakt aan fundamentele vragen over macht, controle en politieke invloed binnen staatsbedrijven. De situatie bij Grassalco lijkt voorlopig nog niet tot rust te komen. Wordt het besluit teruggedraaid? Komt er een onafhankelijk onderzoek? Of escaleert de machtsstrijd verder in het publieke domein? Eén ding is duidelijk, wat zich nu afspeelt binnen de muren van Grassalco is meer dan een interne bestuurskwestie. Het is een strijd om invloed, reputatie en politieke controle, met mogelijk verstrekkende gevolgen voor het vertrouwen in het bestuur van Surinaamse staatsbedrijven. En terwijl de hoofdrolspelers hun posities verharden, kijkt de gemeenschap gespannen toe.
Volg de Facebookpagina en Youtube kanaal voor data, nieuws en inspiratie. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
