In de basketbalwereld vertelde Kobe Bryant ooit aan een verslaggever dat hij niet blij was, omdat het werk nog niet klaar was, ook al stond zijn team voor in de serie en juichte de rest al. Die uitspraak bekroop me na de overwinning van Suriname op El Salvador, een moment waarop de feestvreugde losbarstte alsof het einddoel al bereikt was. De fans mochten los, dat hoort bij voetbal en bij nationale trots, maar het viel op dat ook spelers zich gedroegen alsof de klus al geklaard was en waren ook aan het feesten, terwijl de zwaarste negentig minuten nog moesten komen.
De vraag dringt zich op of dat niet te vroeg was en of er niet een diepe focus nodig was in de aanloop naar de wedstrijd die toegang tot het WK kon openen. Een team dat weet dat de volgende wedstrijd allesbepalend is, leeft normaal gesproken gespannen geconcentreerd toe naar dat moment, met de mentaliteit dat niets vanzelf komt en dat respect voor de tegenstander begint bij maximale scherpte. Wie de beelden van de feestvierende spelers na El Salvador terugkijkt, kan zich moeilijk aan de indruk onttrekken dat er of onderschatting in het spel was, of het naïeve geloof dat dezelfde felheid te El Salvador vanzelf wel weer op het veld zou verschijnen.
Menzo stelde na afloop dat de felheid en het fysieke spel van Guatemala de doorslag gaven, dit zijn de wapens die Suriname nodig had en het niet toonde. Op dit niveau is dat een pijnlijke constatering, omdat strijdlust, intensiteit en duelkracht geen verrassing mogen zijn maar basisvoorwaarden. In de voetbalwereld geldt van amateur tot top dat achteraf klagen over de scherpte van de tegenstander een zwak excuus is, vooral als je zelf verantwoordelijk bent voor de voorbereiding, de tactiek en de keuzes in de basis.
We staan nu voor twee resterende wedstrijden die opnieuw de deur naar het WK kunnen openen en daarom is diepe zelfreflectie nodig zonder zachte formuleringen en zonder wegkijken. Dit gaat niet alleen over een verkeerde wedstrijdinstelling of een tactische misrekening, het gaat over mentaliteit en professionaliteit in de volledige staf en spelersgroep. Geen slappe uitleg achteraf, maar de moed om te erkennen wat niet goed was, welke keuzes verkeerd uitpakten en hoe die fouten in enkele dagen kunnen worden rechtgezet.
Dat er eenheid rond Natio is ontstaan, staat buiten kijf en die verbondenheid is een van de belangrijkste verdiensten van Natio. De samenleving heeft laten zien dat etniciteit, politieke kleur en sociale achtergrond even kunnen verdwijnen achter een shirt en een vlag, het is nu aan de spelers en staf om die eenheid te vertalen naar onverzettelijkheid op het veld. Als de vechtlust die tegen Guatemala ontbrak niet onmiddellijk wordt wakker geschud, zal die emoties pas over vijf jaar weer een uitlaatklep vinden bij het WK van 2030.
Kobe Bryants boodschap was dat echte kampioenen pas rusten en lachen als het werk echt af is, niet bij de eerste tussenstap. Voor Natio betekent dat dat elke overwinning voorlopig slechts een opstapje is en geen eindstation, hoe groot de euforie op straat ook voelt. Als spelers en staf dat besef omarmen, kan de combinatie van talent, teamgeest en discipline Suriname nog steeds naar het WK brengen, en dan is het feest niet alleen verdiend maar ook duurzaam.
