De geldzendingen van migranten hebben zich ontwikkeld tot een financiële levensader die gezinnen overeind houdt, lokale economieën voedt en regeringen confronteert met een ongemakkelijke werkelijkheid. Latijns Amerika en het Caribisch gebied ontvingen in 2025 samen 168,6 miljard Amerikaanse dollar uit het buitenland, een stijging van 132 procent vergeleken met 2016. Daarmee groeide de regio sneller dan ieder ander werelddeel in de internationale geldstroom van migranten naar huis.
Wereldwijd stuurden migranten vorig jaar 728,6 miljard Amerikaanse dollar naar familieleden in lage en middeninkomenslanden. Dat bedrag ligt 94 procent hoger dan tien jaar geleden, terwijl het aantal migranten uit die landen in dezelfde periode slechts met 28 procent toenam. De conclusie is helder, want mensen in de diaspora sturen gemiddeld meer geld per persoon naar huis dan voorheen.
Achter deze enorme bedragen staan ongeveer 220 miljoen migranten en diaspora leden die naar schatting 1,1 miljard familieleden ondersteunen. Een afzonderlijke overmaking bedraagt vaak tussen de driehonderd en vierhonderd Amerikaanse dollar en wordt gemiddeld negen tot tien keer per jaar verstuurd. Het gaat dus niet om abstracte kapitaalstromen, maar om geld voor voedsel, huur, schooluniformen, medicijnen, elektriciteit en onverwachte noodsituaties.
De wereldwijde geldstroom is inmiddels meer dan vier keer zo groot als de officiële ontwikkelingshulp aan lage en middeninkomenslanden en ligt ook boven de directe buitenlandse investeringen die deze landen ontvangen. Toch blijft het privévermogen van families en mag het nooit worden behandeld als een vervanging voor degelijk overheidsbeleid, sociale bescherming of klimaatfinanciering. Een land dat structurele tekorten met geld van familieleden in het buitenland probeert te maskeren, schuift zijn eigen verantwoordelijkheid af op mensen die vaak zelf onder grote druk werken.
Jamaica laat zien hoe zwaar een nationale economie op deze inkomsten kan leunen, want het land ontving in 2025 een recordbedrag van 3,49 miljard Amerikaanse dollar, 3,8 procent meer dan de 3,36 miljard dollar van een jaar eerder. De instroom was in 2024 gelijk aan ongeveer 15,3 procent van het bruto binnenlands product en overtrof de opbrengsten uit toerisme en directe buitenlandse investeringen.
De groei hield in 2026 aan, want de netto instroom steeg in juni met 9,3 procent naar 292,8 miljoen Amerikaanse dollar. Over de eerste zes maanden kwam de totale instroom uit op 1,78 miljard dollar, 4,2 procent boven hetzelfde tijdvak van het voorafgaande jaar. Die cijfers tonen de kracht van de diaspora, maar ze verhullen ook dat het geld niet overal op het eiland in dezelfde mate terechtkomt.
In de zeven maanden na orkaan Melissa werd via geldtransactiebedrijven 1,85 miljard Amerikaanse dollar naar Jamaica gestuurd, een stijging van 7,7 procent. Kingston en St Andrew ontvingen 79,6 miljoen dollar van de totale extra instroom van 132,5 miljoen dollar, bijna zestig cent van iedere extra dollar. De instroom naar het hoofdstedelijk gebied nam met 11,8 procent toe, terwijl verschillende zwaar getroffen gebieden veel minder profiteerden.
St James, Hanover, Trelawny en Westmoreland ontvingen samen 223,2 miljoen dollar, slechts 9 miljoen dollar meer dan in dezelfde periode een jaar eerder. St Elizabeth kreeg 4,4 miljoen dollar extra, een groei van 4,1 procent, ondanks de zware schade in Black River. St James, met Montego Bay als economisch zwaartepunt, ontving 82,4 miljoen dollar en zag gedurende die zeven maanden helemaal geen stijging.
De scheefgroei was al langer zichtbaar, want de instroom in Kingston en St Andrew groeide tussen 2021 en 2025 met 15,3 procent. In de rest van Jamaica daalde de ontvangen som in diezelfde periode met 4,8 procent. De Verenigde Staten blijven de grootste herkomstmarkt met ongeveer twee derde van de geldstroom in juni, gevolgd door het Verenigd Koninkrijk met 10,8 procent, Canada met 9,3 procent en de Kaaimaneilanden met 6,3 procent.
Die afhankelijkheid brengt risico’s mee, omdat deportaties, beperkingen op migrantenarbeid of zwakkere arbeidsmarkten in de Verenigde Staten rechtstreeks kunnen raken aan de keukentafel in het Caribisch gebied. Honduras ontving in 2025 geldzendingen ter waarde van 30 procent van het bruto binnenlands product, El Salvador 28 procent en Nicaragua 27 procent. Onderzoek in Guatemala liet bovendien zien dat 61 procent van de teruggekeerde migranten eerder de belangrijkste kostwinner van hun huishouden was, waardoor een gedwongen terugkeer hele gezinnen plotseling zonder inkomen kan zetten.
Azië en de Stille Oceaan bleven met 384,9 miljard Amerikaanse dollar de grootste ontvangende regio en namen 53 procent van de wereldwijde instroom voor hun rekening. Afrika ontving 124,2 miljard dollar, 86 procent meer dan tien jaar geleden, waarbij Egypte Nigeria voorbijging als grootste ontvanger op het continent. Driekwart van alle geldzendingen gaat naar dagelijkse uitgaven, maar het resterende kwart van meer dan 180 miljard dollar vloeit naar gezondheid, onderwijs, huisvesting, spaargeld en kleine ondernemingen.
Rurale gebieden ontvingen in 2025 bijna 233 miljard dollar, ongeveer een derde van de totale geldstroom, juist op plekken waar banen, banken en basisvoorzieningen vaak schaars zijn. Meer dan de helft van de overmakingen begint inmiddels digitaal, maar slechts 35 procent verloopt volledig digitaal van verzender tot ontvanger. Digitale diensten kosten gemiddeld 4,6 procent van het verstuurde bedrag, tegenover 7,3 procent bij niet digitale kanalen, waardoor lagere kosten direct meer geld bij families kunnen laten belanden.
Suriname kan de diaspora niet alleen zien als een bron van persoonlijke steun, maar moet voorwaarden scheppen waardoor een deel van deze middelen veilig kan uitgroeien tot spaargeld, ondernemerschap, verzekering en lokale productie. Lagere transactiekosten, betrouwbare digitale betaaldiensten en transparante mogelijkheden voor kleine investeringen maken het verschil tussen geld dat verdwijnt in dagelijkse nood en geld dat duurzaam inkomen creëert. Familieovermakingen kunnen een samenleving sterker maken, maar alleen wanneer beleid ervoor zorgt dat ontvangers niet afhankelijk blijven van hulp die van buiten moet komen.
De grote geldstroom van migranten bewijst dat de diaspora een economische kracht is die regeringen niet langer kunnen negeren. Tegelijkertijd laat de ongelijkheid binnen Jamaica zien dat een stijgende nationale totaalstand weinig zegt over wie werkelijk wordt bereikt. De volgende stap voor het Caribisch gebied is daarom niet alleen meer geld ontvangen, maar ervoor zorgen dat die middelen goedkoper, eerlijker en productiever door de regio stromen.
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK en Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
