De kloof tussen wat wordt beloofd en wat de bevolking daadwerkelijk ervaart, is intussen zo groot geworden dat ze niet langer te negeren is. Terwijl de regering zich blijft verliezen in commissies, overlegstructuren en beleidsaankondigingen, gaat het dagelijkse leven van de burger steeds verder achteruit. De realiteit is hard en simpel, prijzen in de winkels blijven stijgen, salarissen blijven achter en de koopkracht van de gemiddelde burger wordt elke maand verder uitgehold. Gezinnen moeten steeds vaker kiezen wat ze wel of niet kunnen kopen. Ondertussen blijven ook de kosten van nutsvoorzieningen oplopen, waardoor de druk op huishoudens ondraaglijk wordt. En toch blijft het beleid achter bij de werkelijkheid. Bij het aantreden werd door de huidige politieke macht verandering in het systeem beloofd. Hervormingen zouden zorgen voor efficiënt bestuur, betere controle en vooral verlichting voor de bevolking.
Maar na ongeveer een jaar in bestuur is die belofte voor velen veranderd in teleurstelling. De aangekondigde systeemverandering blijkt vooral een reeks woorden te zijn geweest, zonder de bijbehorende uitvoering. Wat we in de praktijk zien, is een regering die vooral bestuurt via commissies in plaats van via daadkracht. Elk probleem wordt doorgeschoven naar een werkgroep, elk vraagstuk leidt tot een overleg, maar concrete resultaten blijven uit. Het lijkt alsof tijd winnen belangrijker is geworden dan problemen oplossen. Voor de burger voelt dat als stilstand in een crisissituatie. De vraag die steeds vaker klinkt is simpel, waar is het beleid dat de koopkracht moet beschermen? Waar is de prijscontrole die misbruik moet tegengaan en de consument moet beschermen? Want in werkelijkheid lijkt de markt volledig haar gang te gaan, terwijl de overheid toekijkt en bespreekt in plaats van ingrijpt.
Ook op sociaal vlak wordt hetzelfde patroon zichtbaar. Wanneer groepen zoals leerkrachten hun stem verheffen over lage lonen en slechte arbeidsomstandigheden, volgt steevast hetzelfde scenario, gesprekken, overleg, dialoog. Maar keer op keer eindigt het zonder structurele oplossing. De ontevredenheid wordt niet opgelost, alleen uitgesteld. Dit bestuurlijke patroon is gevaarlijk. Een regering die structureel praat zonder te leveren, ondermijnt haar eigen geloofwaardigheid. En wanneer de burger het gevoel krijgt dat er niet geluisterd wordt, verschuift onrust langzaam richting actie. De signalen zijn al zichtbaar. Niet alleen bij leerkrachten, maar ook in andere sectoren groeit het ongenoegen. Het is slechts een kwestie van tijd voordat meer groepen hun geduld verliezen. De harde conclusie is deze, een regering die verandering heeft beloofd, maar vooral uitblinkt in commissies en overleg zonder resultaat, riskeert het vertrouwen van de samenleving definitief kwijt te raken. Want praten is geen beleid. En beloften zijn geen resultaten.
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK en Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
