De internationale strijd om economische invloed heeft een nieuwe dimensie gekregen nu de BRICS landen proberen een gezamenlijk kader te ontwikkelen voor de handel in koolstofkredieten, waarmee de vermindering van broeikasgasuitstoot en de bescherming van natuurlijke ecosystemen moeten worden verbonden aan nieuwe financi\u00eble mogelijkheden. Tijdens de achttiende BRICS top in New Delhi hebben de regeringsleiders opnieuw hun steun uitgesproken voor de uitvoering van het Memorandum of Understanding over de BRICS Carbon Markets Partnership, een initiatief dat moet bijdragen aan internationale samenwerking, de ontwikkeling van nationale koolstofmarkten en het mobiliseren van investeringen in klimaatprojecten. Achter deze ambitie schuilt echter een fundamentele tegenstelling, omdat verschillende deelnemende landen al beschikken over eigen systemen voor emissiehandel en vrijwillige koolstofkredieten, maar nog altijd geen gezamenlijke operationele afspraken hebben ontwikkeld waarmee de betrouwbaarheid, waardering en internationale overdracht van deze financi\u00eble instrumenten kunnen worden gegarandeerd. De politieke bereidheid om samen te werken is daarmee duidelijk aanwezig, maar de economische infrastructuur die noodzakelijk is om van afzonderlijke nationale markten een geloofwaardig internationaal netwerk te maken, ontbreekt grotendeels. De belangrijkste vraag is daarom niet hoeveel miljarden dollars BRICS via klimaatfinanciering hoopt aan te trekken, maar of de deelnemende landen erin slagen een systeem te ontwikkelen waarin iedere verhandelde ton CO2 aantoonbaar overeenkomt met een werkelijke vermindering of verwijdering van broeikasgassen.<\/p>\n\n\n\n
De verklaring van New Delhi, aangenomen op 12 september 2026, bevestigt dat de regeringsleiders de samenwerking rond koolstofmarkten willen versterken door technische kennis uit te wisselen, institutionele deskundigheid op te bouwen en ervaringen met nationale emissieregelingen te delen. Het samenwerkingsverband erkent dat koolstofmarkten kunnen bijdragen aan het financieren van klimaatmaatregelen en het ondersteunen van nationale doelstellingen onder het Klimaatakkoord van Parijs. Opvallend is echter dat de verklaring geen concrete startdatum bevat voor een gezamenlijke handelsstructuur en evenmin afspraken vastlegt over uniforme prijzen, verplichte emissieplafonds of de wederzijdse erkenning van koolstofkredieten. Het initiatief bevindt zich daarmee nog altijd in een voorbereidende fase waarin samenwerking vooral wordt beschreven als een toekomstige mogelijkheid. Deze terughoudendheid is begrijpelijk vanwege de grote verschillen tussen de nationale klimaatregelingen, maar maakt het tegelijkertijd moeilijk om vast te stellen welke economische resultaten het partnerschap op korte termijn daadwerkelijk kan opleveren.<\/p>\n\n\n\n
De oorsprong van de samenwerking gaat terug tot de BRICS top in Kazan in oktober 2024, toen de deelnemende landen het belang van een partnerschap voor koolstofmarkten erkenden. Tijdens de top in Rio de Janeiro in juli 2025 werd opnieuw aangedrongen op verdere uitvoering, waarna de regeringsleiders in New Delhi vrijwel dezelfde ambitie bevestigden. De herhaling van deze toezeggingen laat zien dat het onderwerp politiek belangrijk wordt gevonden, maar roept tegelijkertijd vragen op over de snelheid waarmee internationale afspraken worden omgezet in concrete maatregelen. Een economisch samenwerkingsverband dat gedurende meerdere jaren spreekt over de ontwikkeling van een markt zonder duidelijke uitvoeringsstructuur, loopt het risico dat de verwachtingen sneller groeien dan de institutionele capaciteit om die verwachtingen waar te maken. De volgende fase vereist daarom meer dan nieuwe verklaringen over klimaatfinanciering, omdat ondernemingen en investeerders vooral behoefte hebben aan rechtszekerheid, transparante marktgegevens en betrouwbare procedures waarmee financi\u00eble transacties kunnen worden gecontroleerd.<\/p>\n\n\n\n
Het economische principe achter koolstofmarkten lijkt op het eerste gezicht eenvoudig, maar de praktische uitvoering is bijzonder ingewikkeld. Binnen een verplicht emissiehandelssysteem worden ondernemingen onder bepaalde voorwaarden gehouden aan een maximum voor hun uitstoot, waarbij emissierechten kunnen worden verhandeld tussen partijen die meer of minder uitstoten dan hun toegestane hoeveelheid. Bij vrijwillige koolstofmarkten kunnen ondernemingen daarentegen kredieten aanschaffen die worden uitgegeven voor projecten die volgens vastgestelde methoden broeikasgasuitstoot verminderen of koolstof uit de atmosfeer verwijderen. Dergelijke projecten kunnen betrekking hebben op bosbescherming, herstel van ecosystemen, schonere energievoorziening en andere activiteiten waarvan de klimaatresultaten aantoonbaar worden vastgesteld. Het onderscheid tussen beide systemen is cruciaal, omdat een emissierecht binnen een verplicht handelssysteem niet hetzelfde financi\u00eble of juridische instrument is als een vrijwillig koolstofkrediet. Wanneer deze verschillende producten zonder duidelijke afspraken met elkaar worden verbonden, kunnen onduidelijkheden ontstaan over de werkelijke klimaatwaarde, de juridische aansprakelijkheid en de mate waarin ondernemingen aangekochte kredieten mogen gebruiken om aan hun eigen verplichtingen te voldoen.<\/p>\n\n\n\n
De BRICS landen beschikken gezamenlijk over aanzienlijke mogelijkheden om de internationale koolstofmarkt te be\u00efnvloeden, omdat grote economie\u00ebn zoals China, India, Brazili\u00eb en Indonesi\u00eb een belangrijke rol spelen binnen de ontwikkeling van klimaatprojecten en de uitgifte van koolstofkredieten. Volgens marktanalyses is meer dan een derde van de wereldwijd geregistreerde koolstofkredietprojecten gevestigd in deze vier landen, terwijl verschillende andere BRICS leden eveneens beschikken over vrijwillige markten of systemen voor de beheersing van industri\u00eble uitstoot. De omvang van deze activiteiten betekent echter niet dat sprake is van \u00e9\u00e9n ge\u00efntegreerde markt, aangezien de nationale systemen verschillen in regelgeving, technische methoden en de voorwaarden waaronder emissiereducties worden erkend. China heeft een omvangrijk nationaal emissiehandelssysteem opgebouwd, terwijl India werkt aan de verdere ontwikkeling van zijn eigen koolstofmarkt en Brazili\u00eb stappen zet richting een gereguleerde nationale handelsstructuur. Deze afzonderlijke ontwikkelingen bieden mogelijkheden voor internationale samenwerking, maar zonder wederzijdse erkenning kunnen kredieten en emissierechten niet automatisch tussen alle deelnemende landen worden uitgewisseld.<\/p>\n\n\n\n
Een van de belangrijkste problemen betreft de betrouwbaarheid van koolstofkredieten, omdat de economische waarde van een dergelijke eenheid uiteindelijk afhankelijk is van de vraag of het bijbehorende project daadwerkelijk een aantoonbaar klimaatresultaat oplevert. Een onderneming die bijvoorbeeld een krediet koopt voor de bescherming van een bosgebied moet erop kunnen vertrouwen dat het bos zonder het betreffende project daadwerkelijk bedreigd zou zijn geweest, dat de berekende uitstootvermindering wetenschappelijk is onderbouwd en dat het klimaatvoordeel niet elders opnieuw wordt geclaimd. Daarnaast moet rekening worden gehouden met de mogelijkheid dat beschermde bossen later alsnog worden aangetast door brand, illegale houtkap of andere economische activiteiten. Ook kunnen maatregelen in \u00e9\u00e9n gebied ertoe leiden dat ontbossing zich verplaatst naar een andere locatie, waardoor het werkelijke mondiale klimaatvoordeel kleiner uitvalt dan oorspronkelijk werd berekend. Deze risico’s maken duidelijk dat koolstofkredieten geen gewone handelsproducten zijn waarvan de waarde uitsluitend wordt bepaald door vraag en aanbod, omdat hun geloofwaardigheid rechtstreeks afhankelijk is van onafhankelijke metingen, betrouwbare registraties en langdurige controle.<\/p>\n\n\n\n
Een gezamenlijk BRICS systeem heeft daarom in de eerste plaats behoefte aan uniforme uitgangspunten voor het meten, rapporteren en verifi\u00ebren van emissiereducties, zodat de verschillende nationale autoriteiten dezelfde kwaliteitseisen kunnen toepassen wanneer projecten worden beoordeeld. Daarbij moeten duidelijke regels worden ontwikkeld voor de registratie van projecten, het vaststellen van aanvullende klimaatvoordelen, het voorkomen van dubbele telling en het behandelen van kredieten waarvan achteraf blijkt dat de beloofde resultaten niet zijn gerealiseerd. De deelnemende landen hoeven daarvoor niet noodzakelijk \u00e9\u00e9n gezamenlijke handelsbeurs op te richten, omdat nationale markten zelfstandig kunnen blijven functioneren zolang hun registratiesystemen en beoordelingsmethoden voldoende op elkaar aansluiten. Het belangrijkste is dat een krediet dat in het ene land wordt uitgegeven niet zonder betrouwbare controle als een gelijkwaardig product in een ander land wordt geaccepteerd. Een gemeenschappelijk regelkader kan bovendien bijdragen aan lagere administratieve kosten en grotere zekerheid voor investeerders, omdat ondernemingen dan beter kunnen beoordelen welke financi\u00eble en juridische rechten aan afzonderlijke klimaatprojecten verbonden zijn.<\/p>\n\n\n\n
De internationale afspraken onder artikel 6 van het Klimaatakkoord van Parijs vormen daarbij een belangrijk uitgangspunt, omdat dit onderdeel van het verdrag regels biedt voor vrijwillige samenwerking tussen landen bij het behalen van hun nationale klimaatdoelstellingen. Vooral het voorkomen van dubbele telling is essentieel, aangezien dezelfde emissiereductie niet tegelijkertijd volledig mag worden gebruikt door het land waar het project plaatsvindt en door een ander land dat de betreffende klimaatprestatie voor zijn eigen doelstellingen wil inzetten. Voor bepaalde internationale overdrachten zijn daarom boekhoudkundige correcties noodzakelijk waarmee duidelijk wordt vastgelegd aan welk land de emissiereductie uiteindelijk wordt toegerekend. Opmerkelijk is dat de verklaring van New Delhi wel verwijst naar internationale klimaatverplichtingen en koolstofmarkten, maar binnen het specifieke onderdeel over het BRICS partnerschap geen gedetailleerde regeling bevat voor de toepassing van artikel 6. Dit betekent niet dat de deelnemende landen deze internationale afspraken hebben verworpen, maar het onderstreept wel dat belangrijke operationele vragen nog onbeantwoord blijven. Zonder duidelijke procedures voor de internationale overdracht en verrekening van emissiereducties kan een grootschalige markt ontstaan waarin financi\u00eble transacties plaatsvinden zonder voldoende zekerheid over de uiteindelijke klimaatresultaten.<\/p>\n\n\n\n
De economische belangen achter deze samenwerking zijn aanzienlijk, omdat verschillende BRICS landen beschikken over grote industri\u00eble sectoren die onder toenemende druk staan om hun uitstoot te verminderen en tegelijkertijd internationaal concurrerend te blijven. Koolstofmarkten kunnen onder geschikte omstandigheden financi\u00eble prikkels cre\u00ebren om te investeren in schonere productiemethoden, effici\u00ebntere energievoorziening en technologie\u00ebn die broeikasgassen verminderen. Tegelijkertijd kunnen landen met omvangrijke bossen en andere natuurlijke ecosystemen nieuwe financieringsmogelijkheden ontwikkelen voor projecten die aantoonbaar bijdragen aan klimaatbescherming. Deze combinatie maakt het initiatief aantrekkelijk voor zowel industri\u00eble economie\u00ebn als landen die beschikken over groot natuurlijk kapitaal. Het risico ontstaat echter wanneer koolstofkredieten vooral worden gebruikt om bestaande vervuilende activiteiten financieel te compenseren zonder dat ondernemingen hun eigen uitstoot voldoende terugdringen. Een geloofwaardig systeem moet daarom voorkomen dat de aankoop van relatief goedkope kredieten een aantrekkelijker alternatief wordt voor noodzakelijke investeringen in schonere technologie.<\/p>\n\n\n\n
De internationale concurrentiestrijd rond klimaatbeleid speelt eveneens een belangrijke rol, omdat de BRICS landen zich kritisch hebben uitgesproken over bepaalde Europese maatregelen waarmee de koolstofuitstoot van ge\u00efmporteerde industri\u00eble producten wordt belast. Vooral het Europese Carbon Border Adjustment Mechanism heeft bezorgdheid veroorzaakt bij landen die vrezen dat hun exporteurs worden geconfronteerd met aanvullende kosten en ingewikkelde administratieve verplichtingen. De Europese Unie presenteert deze regeling als een instrument om te voorkomen dat bedrijven hun productie verplaatsen naar landen met minder strenge klimaatvoorschriften, maar verschillende opkomende economie\u00ebn beschouwen dergelijke maatregelen als een mogelijk handelsobstakel dat hun concurrentiepositie kan verzwakken. De ontwikkeling van betrouwbare nationale koolstofmarkten kan landen helpen om de uitstoot van hun industri\u00eble producten beter te documenteren en hun klimaatbeleid verder te professionaliseren. Een BRICS partnerschap zou daarmee niet alleen een milieufunctie kunnen krijgen, maar ook een strategische rol binnen internationale handelsonderhandelingen. De uitdaging is om te voorkomen dat de bescherming van nationale handelsbelangen belangrijker wordt dan het realiseren van aantoonbare verminderingen van broeikasgasuitstoot.<\/p>\n\n\n\n
Een andere ontwikkeling die aandacht verdient, is de groeiende samenwerking tussen Brazili\u00eb, China en de Europese Unie rond gereguleerde koolstofmarkten. In september 2026 kwamen vertegenwoordigers van verschillende landen bijeen in Wuhan om afspraken te maken over een meerjarig programma voor de verdere ontwikkeling en onderlinge afstemming van nationale emissiehandelssystemen. De betrokken economie\u00ebn vertegenwoordigen gezamenlijk een aanzienlijk deel van de mondiale productie en uitstoot, waardoor technische samenwerking over meetmethoden, markttoezicht en regelgeving grote internationale betekenis kan krijgen. Deze ontwikkeling laat zien dat de toekomstige koolstofmarkt niet noodzakelijk zal worden opgebouwd binnen \u00e9\u00e9n geopolitiek samenwerkingsverband, omdat landen ook buiten BRICS partnerschappen aangaan wanneer dat economisch en institutioneel aantrekkelijk is. Voor BRICS ontstaat hierdoor aanvullende druk om zijn eigen plannen concreter te maken, aangezien internationale invloed niet uitsluitend wordt verkregen door politieke verklaringen, maar vooral door de ontwikkeling van standaarden die door financi\u00eble instellingen, ondernemingen en toezichthouders daadwerkelijk worden toegepast.<\/p>\n\n\n\n
De financi\u00eble mogelijkheden voor ontwikkelingslanden zijn bijzonder interessant, maar vragen om een zorgvuldige verdeling van economische voordelen. Landen met grote bosgebieden kunnen onder bepaalde voorwaarden inkomsten verwerven uit aantoonbare klimaatprestaties, maar daarvoor moeten betrouwbare gegevens beschikbaar zijn over bosbedekking, koolstofvoorraden, ontbossingsrisico’s en de gevolgen van beschermingsmaatregelen. De kosten van dergelijke onderzoeken, certificering en internationale controles kunnen aanzienlijk zijn, waardoor kleinere landen en lokale gemeenschappen het risico lopen dat een groot deel van de inkomsten terechtkomt bij buitenlandse projectontwikkelaars, gespecialiseerde adviesbureaus en financi\u00eble tussenpersonen. De ontwikkeling van een betrouwbare koolstofmarkt vraagt daarom niet alleen om internationale technische regels, maar eveneens om nationale afspraken over eigendomsrechten, inkomstenverdeling en de betrokkenheid van gemeenschappen die rechtstreeks afhankelijk zijn van de beschermde ecosystemen. Zonder dergelijke voorzieningen kan een markt die wordt gepresenteerd als instrument voor duurzame ontwikkeling uiteindelijk nieuwe economische ongelijkheden cre\u00ebren.<\/p>\n\n\n\n
Suriname beschikt met zijn omvangrijke regenwouden en uitzonderlijk hoge bosbedekking over natuurlijk kapitaal dat binnen de internationale klimaatfinanciering een belangrijke economische betekenis kan krijgen, maar de aanwezigheid van ongeveer 93 procent bos betekent niet automatisch dat het land voor iedere aanwezige hectare koolstofkredieten kan verkopen. De ontwikkeling van betrouwbare projecten vereist dat wordt vastgesteld welke aanvullende klimaatvoordelen daadwerkelijk worden gerealiseerd, welke risico’s bestaan en hoe de bijbehorende emissiereducties volgens internationale regels worden geregistreerd. De regering zou daarom samen met wetenschappelijke instellingen, deskundigen op het gebied van koolstofboekhouding en vertegenwoordigers van inheemse en tribale gemeenschappen een nationaal kader moeten ontwikkelen waarin eigendomsrechten, transparante inkomstenverdeling en onafhankelijke verificatie centraal staan. De toekomstige olieproductie vanaf 2028 maakt deze voorbereiding nog belangrijker, omdat Suriname tegelijkertijd inkomsten wil genereren uit fossiele energie en zijn internationale positie als bosrijk land wil benutten. Een geloofwaardige economische strategie vereist dat deze twee ontwikkelingen niet worden gebruikt om elkaars klimaatrisico’s eenvoudig tegen elkaar weg te strepen, maar dat zowel de emissies van nieuwe industri\u00eble activiteiten als de ecologische waarde van het regenwoud afzonderlijk en controleerbaar worden verantwoord. Internationale samenwerking met landen binnen en buiten BRICS kan daarbij kansen bieden voor financiering, opleiding en technologieoverdracht, mits Suriname zijn nationale belangen vooraf zorgvuldig vastlegt en voorkomt dat buitenlandse partijen de belangrijkste commerci\u00eble rechten op zijn natuurlijke hulpbronnen verwerven.<\/p>\n\n\n\n
De toekomst van het BRICS Carbon Markets Partnership zal uiteindelijk niet worden bepaald door het aantal landen dat belangstelling toont voor koolstofhandel of de omvang van de financi\u00eble markten die mogelijk met elkaar kunnen worden verbonden, maar door de betrouwbaarheid van de regels waarmee klimaatresultaten worden gemeten en economische rechten worden vastgelegd. De deelnemende regeringen hebben sinds 2024 herhaaldelijk hun steun uitgesproken voor internationale samenwerking, maar beschikken vooralsnog niet over een gezamenlijk operationeel systeem waarin emissierechten en koolstofkredieten op basis van uniforme voorwaarden kunnen worden verhandeld. De ontwikkeling van zo’n systeem vereist politieke overeenstemming, technische deskundigheid, onafhankelijke controle en voldoende vertrouwen tussen nationale toezichthouders die verschillende economische belangen vertegenwoordigen. Een gemeenschappelijke handelsbeurs kan uiteindelijk nuttig zijn, maar heeft weinig betekenis wanneer de producten die daarop worden aangeboden niet volgens dezelfde kwaliteitscriteria worden beoordeeld. De werkelijke economische waarde van koolstofmarkten ontstaat immers pas wanneer investeerders kunnen vertrouwen op de financi\u00eble rechten die zij verwerven en de samenleving erop kan rekenen dat de betreffende projecten daadwerkelijk bijdragen aan minder uitstoot en betere bescherming van natuurlijke ecosystemen. BRICS staat daarmee voor de keuze om zijn klimaatpartnerschap te ontwikkelen tot een betrouwbare internationale financi\u00eble infrastructuur of genoegen te nemen met opnieuw een omvangrijke politieke ambitie die vooral op papier bestaat. De geloofwaardigheid van de toekomstige koolstofeconomie zal uiteindelijk niet worden gemeten aan het aantal verkochte kredieten of de miljarden die door nieuwe handelsplatforms stromen, maar aan de hoeveelheid broeikasgassen die aantoonbaar wordt verminderd en de economische voordelen die daadwerkelijk terechtkomen bij de landen en gemeenschappen die aan die resultaten bijdragen.<\/p>\n\n\n\n
Volg Ko\u2019W\u2019 Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina<\/a>, TIKTOK<\/a> and Youtube kanaal<\/a>. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com<\/a><\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"De internationale strijd om economische invloed heeft een nieuwe dimensie gekregen nu de BRICS landen proberen een gezamenlijk…","protected":false},"author":2,"featured_media":21669,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[17,2,67],"tags":[58,22],"class_list":["post-21668","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","category-actueel","category-buitenlands-nieuws","category-milieu-klimaat","tag-buitenlandsnieuws-voor-suriname","tag-kowchecking","cs-entry","cs-video-wrap"],"yoast_head":"\n