De bestuurlijke crisis bij de Telecommunicatie Authority Suriname (TAS) lijkt allesbehalve voorbij. Terwijl president Jennifer Simons zich moet buigen over de toekomst van directeur Wendy Jap-A-Joe, dreigt een nieuwe confrontatie binnen de organisatie. Emanuel Scheek, president-commissaris van de Raad van Commissarissen (RvC), heeft duidelijk gemaakt dat hij zijn functie zal neerleggen als het contract van Jap-A-Joe wordt verlengd. Haar huidige overeenkomst loopt op 20 oktober af. Wat zich bij de TAS afspeelt, is daarmee uitgegroeid tot meer dan een verschil van inzicht tussen bestuurders. Het raakt de kern van bestuurlijke verantwoordelijkheid, toezicht en de vraag wie binnen een staatsorganisatie daadwerkelijk de bevoegdheid heeft om de koers te bepalen. Scheek heeft naar eigen zeggen al een brief klaarliggen die naar president Simons zal worden gestuurd. Daarmee maakt hij duidelijk dat zijn voorgenomen vertrek geen losse emotionele uitspraak is, maar een concreet scenario dat op tafel ligt. De uiteindelijke beslissing over een contractverlenging ligt volgens hem bij het staatshoofd. De president staat hierdoor voor een beslissing die gevolgen kan hebben voor de rust en bestuurlijke verhoudingen binnen de TAS.
Tijdens een persconferentie van de RvC liet Scheek weinig ruimte voor interpretatie over zijn persoonlijke opstelling. Hij verklaarde dat zijn principes niet flexibel zijn en dat hij bereid is zijn functie neer te leggen wanneer hij zich niet kan verenigen met de keuzes of handelwijze van anderen. Met die uitspraak positioneert hij zijn mogelijke vertrek als een principiële keuze. Tegelijkertijd maakt zijn houding duidelijk dat de kwestie rond Jap-A-Joe niet alleen draait om de verlenging van een arbeidsovereenkomst, maar ook om de manier waarop toezicht en bestuurlijke verantwoordelijkheid binnen de TAS worden ingevuld. Een vertrek van de president-commissaris kan bovendien nieuwe vragen oproepen over de stabiliteit van de RvC en de samenwerking met de directie. De organisatie kan zich daardoor geconfronteerd zien met een verdere verzwakking van haar bestuurlijke slagkracht. De spanningen tussen de directie en de Raad van Commissarissen bestaan al geruime tijd. Over en weer zijn beschuldigingen geuit aan het adres van zowel de president-commissaris als de directeur. De onderlinge verhoudingen lijken daarmee aanzienlijk onder druk te staan. Volgens Scheek mag de samenwerking tussen de directie en de RvC niet uitsluitend worden beoordeeld aan de hand van de vraag of beide partijen op goede voet met elkaar staan. De inhoud van het dossier en de feitelijke ontwikkelingen binnen de organisatie moeten volgens hem centraal staan.
Hij verwijst naar gebeurtenissen vanaf 6 oktober 2025 en naar correspondentie die volgens hem heeft plaatsgevonden tussen de voormalige president-commissaris Donaghy Malone en directeur Jap-A-Joe. Scheek stelt dat het effectieve toezicht van de RvC daardoor eerder al werd belemmerd. Deze bewering vormt een belangrijk onderdeel van zijn standpunt en onderstreept de ernst van de bestuurlijke spanningen zoals hij die presenteert. Bij zijn aantreden zou Scheek bovendien duidelijk hebben gemaakt dat hij geen politiek belang wilde dienen, maar het belang van de bevolking. Daarmee legt hij een principieel uitgangspunt op tafel, bestuurlijke functies binnen een staatsorganisatie moeten volgens die visie worden uitgeoefend vanuit verantwoordelijkheid tegenover de samenleving. Een belangrijk onderdeel van de confrontatie betreft de wettelijke bevoegdheden van de Raad van Commissarissen. Scheek verwijst naar het nieuwe Burgerlijk Wetboek en de daarin vastgelegde taken en verantwoordelijkheden van de RvC. Volgens hem moet de raad binnen zijn wettelijke opdracht toezicht kunnen houden op de aangelegenheden van de TAS. Daarvoor is toegang nodig tot de informatie die noodzakelijk is om die verantwoordelijkheid daadwerkelijk uit te oefenen. Dit raakt aan een fundamenteel onderdeel van goed bestuur, toezicht kan niet effectief functioneren wanneer de toezichthouder onvoldoende zicht heeft op de informatie en besluitvorming waarop zijn taak betrekking heeft.
De uitspraken van Scheek moeten daarbij worden onderscheiden van onafhankelijk vastgestelde conclusies over de precieze toedracht van de conflicten. Zijn visie maakt echter duidelijk dat hij de bestaande bestuurlijke verhoudingen onvoldoende vindt functioneren. Ook de procedure rond het verzoek om ontheffing van directeur Jap-A-Joe staat ter discussie. Scheek stelt dat het dossier dat daarvoor is gebruikt, niet het juiste dossier was. De RvC zou zijn standpunt hebben gebaseerd op beschikbare documenten en ontwikkelingen binnen de organisatie. Deze stelling is van betekenis, omdat de kwaliteit en volledigheid van een dossier een belangrijke rol kunnen spelen bij bestuurlijke besluiten. Een zorgvuldige beoordeling vereist dat relevante informatie wordt betrokken en dat betrokken partijen hun standpunten kunnen toelichten. Zonder volledige openbaarmaking en onafhankelijke toetsing van de betrokken documenten kan niet worden vastgesteld hoe de verschillende standpunten zich precies tot elkaar verhouden. Wel is duidelijk dat de kwestie onderdeel is geworden van een breder conflict over bestuurlijke verantwoordelijkheid.
De keuze over de toekomst van Wendy Jap-A-Joe kan gevolgen hebben die verder reiken dan haar individuele contract. Ook de samenstelling en continuïteit van de Raad van Commissarissen kunnen hierdoor onder druk komen te staan. Als Scheek zijn aangekondigde vertrek daadwerkelijk uitvoert, zal dat een nieuwe ontwikkeling betekenen binnen een organisatie die al wordt geconfronteerd met spanningen tussen directie en toezicht. President Simons zal daarom niet alleen een beslissing moeten nemen over een aflopende overeenkomst, maar ook rekening moeten houden met de bestuurlijke gevolgen die uit die beslissing kunnen voortvloeien. De precieze afweging zal afhangen van de feiten, de wettelijke bevoegdheden en de belangen van de TAS. De situatie maakt in ieder geval duidelijk dat bestuurlijke rust niet vanzelf ontstaat door een besluit over een contract. Duurzame stabiliteit vereist heldere verantwoordelijkheden, transparante procedures en een werkbare verhouding tussen directie en toezicht. De crisis bij de TAS draait daarmee niet uitsluitend om één directeur of één president-commissaris. Het gaat ook om de vraag hoe een staatsorganisatie bestuurlijk wordt aangestuurd, hoe toezicht wordt uitgeoefend en hoe conflicten binnen de wettelijke kaders worden opgelost.
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK and Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
