De dorpsgemeenschappen van Santigron, Haarlem, Brooklyn en Pikin Poika hebben opnieuw bezoek gekregen van vertegenwoordigers van de overheid. Districtscommissaris Ravi Bhattoe, hoofd van de Civieltechnische Dienst R. Parbhoe en ressortleider K. Moeljoredjo trokken de dorpen in om met het traditioneel gezag en de bewoners te praten over de problemen die al geruime tijd op tafel liggen. Maar voor de bewoners betekent een werkbezoek pas iets wanneer gesprekken uiteindelijk leiden tot zichtbare verbeteringen. Want veel van de problemen die tijdens het bezoek opnieuw zijn genoemd, zijn geen nieuwe ontdekkingen. Slechte wegen, gebrekkige bereikbaarheid, onvoldoende verlichting, gebrekkige voorzieningen, jeugdproblematiek en tekortschietende gezondheidszorg zijn geen plotselinge ontwikkelingen. Het zijn symptomen van een structurele achterstand die al jaren voortduurt. De slechte staat van de infrastructuur is één van de meest urgente problemen. Voor bewoners zijn wegen geen luxe, maar een basisvoorwaarde om naar school, werk, gezondheidszorg en markten te kunnen gaan. Wanneer wegen slecht begaanbaar zijn, raakt dat niet alleen het verkeer, maar de volledige ontwikkeling van een gemeenschap.
Een overheid die spreekt over ontwikkeling, maar gemeenschappen structureel laat worstelen met slechte bereikbaarheid, blijft steken in mooie beleidswoorden. Het is daarom onvoldoende om tijdens een werkbezoek opnieuw vast te stellen dat de wegen beter moeten. De bevolking heeft behoefte aan concrete planning, uitvoering en controle op de werkzaamheden. Daar komt de behoefte aan een structurele vuilophaaldienst bij. Ook afvalverwerking behoort tot de meest elementaire taken van een moderne overheid. Het feit dat dorpsgemeenschappen nog steeds aandacht moeten vragen voor een regelmatige vuilophaaldienst, zegt veel over de afstand tussen beleid en de dagelijkse werkelijkheid buiten de stedelijke gebieden. De wens voor een eigen RGD polikliniek maakt eveneens duidelijk hoe kwetsbaar de situatie is. Gezondheidszorg behoort bereikbaar en beschikbaar te zijn, zeker voor gemeenschappen die geografisch minder goed ontsloten zijn. Een eigen polikliniek zou niet alleen gemak bieden, maar ook een belangrijke sociale en medische basisvoorziening vormen. Bewoners zouden minder afhankelijk zijn van vervoer naar andere locaties en sneller toegang kunnen krijgen tot noodzakelijke zorg.
Ook de vraag naar een recreatiezaal of logeergebouw toont aan dat de gemeenschappen behoefte hebben aan voorzieningen die verder gaan dan alleen wegen en elektriciteit. Gemeenschapsvoorzieningen zijn belangrijk voor sociale samenhang, opvang, vergaderingen, activiteiten en de versterking van de lokale organisatie. De situatie van jongeren verdient bijzondere aandacht. Hangjongeren en jongeren die hun school vroegtijdig verlaten, zijn geen problemen die vanzelf verdwijnen. Wanneer jongeren geen perspectief, sportvoorzieningen, recreatie of ontwikkelingsmogelijkheden hebben, ontstaat een voedingsbodem voor verveling, sociale problemen en verdere uitsluiting. Het is daarom te gemakkelijk om alleen te spreken over jeugdproblematiek. De overheid moet ook kijken naar de omstandigheden die deze problemen veroorzaken of versterken. Meer sportvelden en recreatieve activiteiten kunnen helpen, maar structurele oplossingen vragen meer. Jongeren hebben onderwijs, opleiding, begeleiding, werkperspectief en een omgeving nodig waarin zij zich kunnen ontwikkelen. Investeren in de jeugd betekent investeren in de toekomst van deze dorpen. Misschien wel de meest zorgwekkende ontwikkeling is de mogelijke vervuiling van het rivierwater. Voor deze gemeenschappen is de rivier geen decoratief onderdeel van het landschap. De rivier is verbonden met voedsel, inkomen, cultuur en dagelijks overleven.
Visvangst en jacht leveren voor gezinnen voedsel en inkomsten op. Wanneer de kwaliteit van het rivierwater achteruitgaat, kan dat dus rechtstreeks gevolgen hebben voor de volksgezondheid en bestaanszekerheid. Daarom kan de overheid zich niet beperken tot het kennisnemen van de zorgen. Mogelijke watervervuiling vraagt om onderzoek, monitoring en transparante communicatie over de resultaten. Bewoners hebben recht op duidelijkheid over de kwaliteit van het water waarvan zij afhankelijk zijn. Het werkbezoek van de districtscommissaris en de betrokken diensten kan waardevol zijn, maar alleen als het niet eindigt met een verslag vol aandachtspunten en goede bedoelingen. De bewoners hebben hun problemen duidelijk op tafel gelegd. De overheid weet inmiddels wat er speelt. De volgende stap moet daarom geen nieuwe inventarisatie zijn, maar uitvoering. Santigron, Haarlem, Brooklyn en Pikin Poika hebben geen behoefte aan bestuurlijke symboliek. Een overheid bewijst haar betrokkenheid uiteindelijk niet door hoe vaak zij een dorp bezoekt, maar door wat er na zo’n bezoek daadwerkelijk verandert. De dorpen hebben lang genoeg gewacht op aandacht. Nu is het tijd voor resultaten.
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK and Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
