Met nieuwe uitvoeringsregels rond de GENIUS Act probeert Washington vast te leggen hoe uitgevers van betaalbare stablecoins hun klanten moeten identificeren, maar de kern van de discussie ligt niet bij de munt zelf maar bij de vraag hoe ver de controleplicht mag reiken wanneer een token na de eerste uitgifte via beurzen, handelsplatformen en gewone gebruikers door de digitale economie beweegt.
De Blockchain Association steunt het uitgangspunt dat een uitgever alleen verplicht moet zijn de identiteit vast te stellen van personen en bedrijven waarmee hij rechtstreeks zaken doet, omdat een stablecoinuitgever onmogelijk dezelfde controle kan uitvoeren op iedere gebruiker die de munt later van iemand anders ontvangt, bewaart of gebruikt voor een betaling buiten de eigen directe relatie.
De voorgestelde regels komen van een brede groep Amerikaanse toezichthouders, waaronder de financiële opsporingsdienst van het ministerie van Financiën, de centrale bank, de depositoverzekeraar, de bankentoezichthouder en de toezichthouder op kredietunies. Zij werken aan regels voor erkende uitgevers van betaal stablecoins, digitale munten die bedoeld zijn om een vaste waarde te behouden en doorgaans worden gekoppeld aan de Amerikaanse dollar.
De wet verlangt dat erkende uitgevers beschikken over een degelijk systeem voor klantidentificatie. Dat is logisch bij de eerste aankoop of inwisseling, wanneer een klant rechtstreeks dollars stort bij de uitgever of stablecoins weer wil omzetten naar regulier geld. De vraag wordt veel ingewikkelder zodra dezelfde munt verder circuleert tussen gebruikers, op handelsplatformen of via digitale wallets die de uitgever niet beheert.
De sectororganisatie waarschuwt terecht dat een te ruime uitleg van de identificatieplicht kan uitmonden in een onuitvoerbaar controlesysteem. Wanneer een uitgever verantwoordelijk wordt gemaakt voor elke latere transactie, verandert een open digitaal betaalmiddel feitelijk in een netwerk waarin iedere betaling voortdurend aan een centrale partij moet worden gekoppeld, met hogere kosten, meer persoonsgegevens en minder ruimte voor innovatie als gevolg.
Dat betekent niet dat de secundaire markt vrijgesteld zou zijn van iedere vorm van toezicht. Beurzen, betaaldienstverleners en andere financiële tussenpersonen kunnen onder eigen wetgeving al verplichtingen hebben rond klantonderzoek, transactiemonitoring en het melden van verdachte geldstromen. Het verschil is dat iedere partij verantwoordelijk moet blijven voor de relatie die zij zelf beheert, in plaats van dat alle verplichtingen worden teruggeschoven naar de oorspronkelijke uitgever.
De discussie draait daarom ook om heldere definities, want begrippen als rekening, klant en digitale dienstverlener lijken eenvoudig, maar kunnen in wetgeving grote gevolgen hebben. Een losse inwisseling, een technische wallet of een dienst die geen stablecoins bewaart, mag niet automatisch worden behandeld alsof er sprake is van een vaste klantrelatie met alle bijbehorende verplichtingen.
De Association vraagt daarnaast terecht om afstemming tussen deze regels en andere bepalingen rond witwasbestrijding. Wanneer meerdere toezichthouders tegelijk vergelijkbare eisen invoeren zonder dezelfde ingangsdatum, definities en uitvoeringsnormen te gebruiken, ontstaat vooral extra administratieve druk. Grote bedrijven kunnen die kosten nog dragen, maar kleinere innovatieve ondernemingen worden dan vaak uit de markt gedrukt voordat zij een kans krijgen om verantwoord te groeien.
Achter deze juridische details schuilt een grotere strijd over de toekomst van digitaal geld. Stablecoins kunnen grensoverschrijdende betalingen sneller en goedkoper maken, maar verliezen hun praktische waarde wanneer elke overdracht wordt behandeld alsof het een nieuwe bankrelatie is. Tegelijkertijd ondermijnt een stelsel zonder duidelijke verantwoordelijkheid het vertrouwen dat nodig is om digitale betaalmiddelen op grotere schaal te gebruiken.
Ook Suriname doet er goed aan deze balans te bewaken bij toekomstig toezicht op virtuele activa, omdat regels rond identificatie, privacy, opslag van klantgegevens en verantwoordelijkheid tussen uitgevers, handelsplatformen en gebruikers vooraf helder moeten zijn vastgelegd, zodat innovatie niet wordt verstikt maar financiële criminaliteit ook geen ruimte krijgt door onduidelijke taken en versnipperd toezicht.
De Amerikaanse discussie laat zien dat regulering niet automatisch neerkomt op zoveel mogelijk controles, maar op regels die precies aangeven wie welke verantwoordelijkheid draagt, op welk moment die verplichting begint en hoe burgers en bedrijven worden beschermd zonder dat een digitale economie verandert in een onwerkbare bureaucratische keten.
Dit artikel is uitsluitend bedoeld als journalistieke en informatieve duiding. Het vormt geen investeringsadvies, beleggingsadvies, juridisch advies of technisch belastingadvies, mede omdat ontwikkelingen rond blockchain, digitale activa en belastingwetten snel kunnen veranderen.
Volg de Facebookpagina, TIKTOK and Youtube kanaal voor data, nieuws en inspiratie. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
