Suriname leidt opnieuw werkzoekenden op om hen beter klaar te stomen voor de arbeidsmarkt. Binnen het programma Leri Fu Feni Wroko worden 125 personen getraind in warehousing en logistics. Het lijkt als een verstandige investering, jongeren krijgen beroepsgerichte vaardigheden, bedrijven krijgen toegang tot beter opgeleid personeel en de economie krijgt een arbeidsreserve die moet aansluiten op toekomstige ontwikkelingen. Maar tussen een opleiding en een baan ligt een wereld van onzekerheid. Een certificaat is immers geen arbeidscontract. En precies daar ligt de grootste uitdaging van dit project. Procurement Advisory Services (PAS) verzorgt de opleiding, verspreid over Paramaribo, Nickerie, Wanica, Para en Commewijne. De training duurt acht weken en wordt gesubsidieerd binnen een programma van het directoraat Welzijn en Arbeid, dat wordt gefinancierd met een lening van de Inter-Amerikaanse Ontwikkelingsbank (IDB). Dat laatste verdient extra aandacht. Het gaat immers niet om gratis geld. Het gaat om middelen die uiteindelijk onderdeel zijn van publieke verplichtingen. Dan mag de samenleving ook verwachten dat de investering aantoonbaar leidt tot duurzame resultaten. PAS heeft eerder 25 mensen binnen het project opgeleid.
Volgens CEO en oprichter Guilliano Doest was het resultaat aanleiding voor een nieuwe opdracht om 125 personen te trainen. Dat klinkt positief, maar succes mag niet uitsluitend worden gemeten aan het aantal mensen dat een training heeft afgerond. De echte test begint pas nadat de certificaten zijn uitgereikt. Juist die cijfers zouden het succes van Leri Fu Feni Wroko moeten bepalen. PAS lijkt zich daarvan bewust te zijn. De opleiding beperkt zich niet tot technische kennis van magazijnbeheer en logistieke processen. Deelnemers krijgen ook training in communicatie, samenwerking, verantwoordelijkheid, integriteit, betrouwbaarheid en professionele werkhouding. Daarnaast leren zij een cv opstellen en worden zij voorbereid op sollicitatiegesprekken. Bedrijfsbezoeken moeten de afstand tussen het klaslokaal en de werkvloer verkleinen. Dat is noodzakelijk. In Suriname bestaat al langer een probleem waarbij opleidingen en de werkelijke behoeften van werkgevers niet altijd op elkaar aansluiten. Mensen kunnen beschikken over diploma’s en certificaten, maar toch moeite hebben om een baan te vinden omdat werkgevers andere vaardigheden verlangen. Toch schuilt ook hier een risico. Het begrip ‘private sector readiness’ klinkt modern en aantrekkelijk, maar mag geen verdoezeling worden voor het doorschuiven van de verantwoordelijkheid naar werkzoekenden.
Werkgevers hebben niet alleen behoefte aan goed voorbereide werknemers, zij moeten ook bereid zijn om mensen een reële kans te geven. Guilliano Doest erkent dat PAS geen baan kan garanderen. Wel kan er volgens hem matchmaking plaatsvinden tussen deelnemers en bedrijven. Daarnaast kan in bepaalde gevallen gedurende twee tot drie maanden financiële ondersteuning worden ingezet wanneer een bedrijf een deelnemer wil aannemen, maar aanvankelijk onvoldoende budget heeft. Dat kan een nuttig instrument zijn, maar het roept tegelijkertijd een fundamentele vraag op over de duurzaamheid ervan. Als een bedrijf alleen met overheidsondersteuning bereid is iemand aan te nemen, wat gebeurt er dan zodra die ondersteuning stopt? De bedoeling moet niet zijn om tijdelijke werkgelegenheid te creëren die verdwijnt zodra het toelage opdroogt. Het doel moet duurzame arbeid zijn. De keuze voor logistiek en magazijnbeheer is overigens niet uit de lucht gegrepen. Met economische ontwikkelingen in verschillende districten en verwachte groei rond havens en de gassector kan de vraag naar logistieke dienstverlening inderdaad toenemen. Maar ook hier moet voorzichtigheid worden betracht. Toekomstige economische groei mag niet automatisch worden vertaald naar toekomstige banen voor iedere cursist. De gassector, havenactiviteiten en andere economische projecten kunnen nieuwe kansen creëren, maar alleen wanneer bedrijven daadwerkelijk investeren in lokale arbeidskrachten en wanneer de vaardigheden van die werknemers aansluiten op concrete functies.
Daarom verdient ook de deelname van vrouwen nadrukkelijk aandacht. Warehousing wordt nog te vaak gezien als werk waarvoor vooral fysieke kracht nodig is. Volgens program coördinator Farida Oemar is dat beeld achterhaald. De sector kent ook organisatorische, administratieve en coördinerende functies waarbij andere competenties belangrijker zijn dan spierkracht. Het project kan dus zeker waardevol zijn. Maar succes mag niet worden gevierd op de dag dat 125 mensen hun certificaat ontvangen. Dat zou de gemakkelijkste maatstaf zijn en tegelijk de minst betekenisvolle. De echte verantwoordelijkheid begint daarna. De overheid moet transparant rapporteren hoeveel deelnemers werk vinden, waar zij terechtkomen, welke functies zij krijgen en hoeveel van hen duurzaam aan het werk blijven. Ook moet duidelijk worden hoeveel publieke middelen per succesvolle plaatsing worden besteed. Want Suriname heeft geen tekort aan trainingen alleen. Het land heeft vooral behoefte aan mensen die daadwerkelijk aan het werk komen en blijven. Nog een certificaat op een stapel papieren verandert weinig aan een samenleving waarin jongeren werk zoeken. Leri Fu Feni Wroko moet daarom niet worden beoordeeld op het aantal mensen dat leert hoe zij werk kunnen vinden, maar op het aantal mensen dat uiteindelijk daadwerkelijk werk vindt.
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK and Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
