De discussie over de veiligheidssituatie in Suriname krijgt steeds meer het karakter van een politiek steekspel, waarbij de vraag naar verantwoordelijkheid centraal staat. ABOP-fractieleider Ronnie Brunswijk vindt het onterecht dat minister Harish Monorath van Justitie en Politie als enige wordt aangesproken op de problemen binnen de veiligheidssector. Volgens hem ligt een belangrijk deel van de verantwoordelijkheid bij de korpsleiding van het Korps Politie Suriname (KPS), die belast is met het dagelijks functioneren van het politieapparaat. Hoewel het klopt dat een minister niet persoonlijk elke politietaak kan uitvoeren of overal toezicht op kan houden, ontslaat dit de politieke leiding niet van haar verantwoordelijkheid. Een minister wordt immers niet alleen beoordeeld op individuele handelingen, maar vooral op het vermogen om beleid te ontwikkelen, leiding te geven en ervoor te zorgen dat de instellingen onder zijn verantwoordelijkheid effectief functioneren. De kritiek vanuit De Nationale Assemblée is de afgelopen periode niet uit de lucht komen vallen. De samenleving wordt geconfronteerd met een groeiend gevoel van onveiligheid. Criminaliteit neemt toe, de situatie in het binnenland blijft zorgwekkend, de verkeersveiligheid verslechtert en incidenten binnen het politiekorps zorgen voor twijfels over de interne organisatie en discipline. Deze problemen raken rechtstreeks het vertrouwen van burgers in de overheid.
Brunswijk heeft gelijk dat de korpsleiding een cruciale rol speelt. Een korpschef en de leiding van het politieapparaat hebben de taak om beleid uit te voeren, personeel aan te sturen en ervoor te zorgen dat procedures worden nageleefd. Wanneer er structurele problemen ontstaan binnen het korps, kan niet alles automatisch worden afgeschoven op de minister. Maar tegelijkertijd kan de minister zich niet verschuilen achter de korpsleiding. De minister van Justitie en Politie is degene die politieke verantwoordelijkheid draagt tegenover het parlement en de samenleving. Hij bepaalt de beleidsrichting, stelt prioriteiten, zorgt voor middelen en moet ingrijpen wanneer het apparaat onvoldoende presteert. Goed bestuur betekent niet alleen taken verdelen, maar ook verantwoordelijkheid nemen wanneer resultaten uitblijven. De scherpe reactie van NPS-fractieleider Jerrel Pawiroredjo onderstreept de frustratie die leeft over de opeenstapeling van incidenten. Zijn opmerking dat goud verdwijnt, kwik verdwijnt en arrestanten ontsnappen, terwijl de verantwoordelijke bestuurders blijven zitten, raakt een gevoelig punt, burgers verwachten niet alleen verklaringen, maar concrete maatregelen. De samenleving wil zien dat er controle is, dat fouten consequenties hebben en dat de veiligheidsdiensten professioneel functioneren. De discussie mag daarom niet blijven hangen in de vraag wie precies schuld heeft. Het gaat uiteindelijk om de vraag of de regering in staat is om veiligheid daadwerkelijk te garanderen. Burgers hebben weinig aan politieke verdedigingen of het doorschuiven van verantwoordelijkheden tussen minister en korpsleiding. Zij willen resultaten op straat, minder criminaliteit, beter politiewerk, veilige wegen en een overheid die zichtbaar optreedt.
Vooral de verkeersveiligheid verdient dringend meer aandacht. Het aantal verkeersongevallen en verkeersslachtoffers blijft een ernstig maatschappelijk probleem. Het recente dodelijke ongeval in Moengo, de geboortestad van Brunswijk, benadrukt opnieuw dat verkeersveiligheid niet langer als een bijzaak kan worden behandeld. Er is behoefte aan een nationaal verkeersveiligheidsbeleid met duidelijke doelen, strengere handhaving, betere verkeerseducatie en structurele controle op gevaarlijk rijgedrag. De minister van Justitie en Politie zal daarom niet alleen moeten reageren op incidenten, maar met een breed en duidelijk veiligheidsplan moeten komen. Een plan dat alle onderdelen van veiligheid omvat, criminaliteitsbestrijding, versterking van het politieapparaat, veiligheid in het binnenland, aanpak van corruptie binnen de veiligheidsketen en vooral verkeersveiligheid. De samenleving heeft behoefte aan leiderschap en richting. Het ministerie van Justitie en Politie kan zich niet beperken tot het uitleggen waarom problemen ontstaan, het moet laten zien hoe deze worden opgelost. De minister hoeft niet alles zelf te doen, maar hij moet wel zorgen dat degenen die verantwoordelijk zijn hun werk doen en dat het beleid zichtbaar resultaat oplevert. De veiligheidscrisis in Suriname vraagt niet om een discussie over wie de schuldige is, maar om bestuurders die verantwoordelijkheid nemen. De minister, de korpschef en de gehele veiligheidsketen zullen gezamenlijk moeten bewijzen dat zij in staat zijn het vertrouwen van de bevolking terug te winnen. Want veiligheid is geen politiek dossier alleen, het is een basisvoorwaarde voor het dagelijks leven van iedere burger.
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK and Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
