Bij het Bureau voor Openbare Gezondheidzorg (BOG) zijn onlangs nieuwe regels ingevoerd voor bezoekers, geen slippers, geen shorts, geen mouwloze kleding. Op papier klinkt het misschien als een poging tot orde of professionaliteit. In de praktijk legt het iets anders bloot, iets dat al langer onder de oppervlakte borrelt, een groeiende kloof tussen beleid en de dagelijkse realiteit van de samenleving. Want laten we eerlijk zijn, dit gaat niet over professionaliteit. Zeker niet de beleidsmaker die ’s ochtends instapt in een gekoelde auto, aankomt in een kantoor met airconditioning en beschikt over een garderobe die moeiteloos aan elke dresscode voldoet. Nee, de impact landt ergens anders. Bij de moeder die tussen werk en zorg door snel langsgaat voor een consult. Bij de arbeider die na een lange, hete dag nog even medische hulp zoekt. Bij de burger die simpelweg niet de luxe heeft om eerst gepast gekleed te gaan shoppen voordat hij of zij toegang krijgt tot zorg.
In een land als Suriname, waar het klimaat warm en vochtig is en informele kleding eerder norm dan uitzondering, voelt zo’n maatregel niet alleen wereldvreemd, maar ook uitsluitingsgericht. Een gezondheidsinstelling hoort laagdrempelig te zijn. Mensen komen niet naar het BOG om indruk te maken, ze komen omdat ze hulp nodig hebben. Het idee dat toegang tot zorg impliciet gekoppeld wordt aan uiterlijk is een gevaarlijke verschuiving in prioriteiten. Vandaag zijn het slippers. Morgen misschien nog strengere eisen. Waar ligt de grens? En wie bepaalt die? Het argument dat kledingvoorschriften bijdragen aan respect houdt weinig stand wanneer datzelfde respect niet wordt getoond voor de leefomstandigheden van de bevolking. Respect dwing je niet af via regels die losstaan van de context waarin mensen leven.
Zeker niet wanneer die regels voorbijgaan aan economische realiteit, culturele normen en simpel praktisch comfort. Terwijl het BOG zich bezighoudt met wat mensen dragen, blijven er grotere vragen onbeantwoord. Hoe toegankelijk is de zorg werkelijk? Hoe efficiënt is de dienstverlening? Hoe wordt omgegaan met wachttijden, middelen en personeelstekorten? Het zijn precies deze kwesties waar de aandacht naartoe zou moeten gaan. In plaats van bruggen te bouwen tussen beleid en samenleving, lijken dit soort maatregelen juist afstand te creëren. Het signaal dat wordt afgegeven is duidelijk en ongemakkelijk, uiterlijk vertoon krijgt voorrang boven toegankelijkheid. Misschien is het tijd dat het BOG zich minder richt op wat mensen aan hun voeten hebben en meer op wat er speelt in het leven. Want zodra een gezondheidsinstelling voorwaarden stelt aan hoe iemand eruit moet zien om geholpen te worden, raakt ze aan haar kern, zorg bieden aan iedereen die het nodig heeft, zonder drempels, zonder oordeel.
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK and Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
