Guyana wil zich niet langer laten meesleuren door elke internationale brandstofcrisis, en president Irfaan Ali presenteert zijn energiebeleid daarom als een strategie van nationale bescherming. Bovendien heeft de sluiting en verstoring rond de Straat van Hormuz volgens hem laten zien hoe snel oorlog, onzekerheid en logistieke druk kunnen doorwerken in brandstof. Ook merkt hij op dat landbouw, voedselprijzen en overheidsbegrotingen snel beïnvloed worden. Zijn regering stelt dat Guyana vroeg handelt, omdat een land dat afhankelijk blijft van ingevoerde energie ook afhankelijk blijft van beslissingen die elders worden genomen.
De president waarschuwt dat de gevolgen van internationale spanningen niet alleen aan de pomp zichtbaar worden, maar in het hele economische systeem. Boeren, transporteurs, voedselproducenten, bouwbedrijven en gezinnen voelen de druk wanneer olieprijzen stijgen, vrachttarieven oplopen en kunstmest duurder wordt. Volgens Ali is dat precies de reden waarom Guyana zijn olie en gas niet alleen als exportinkomsten ziet. Daarnaast beschouwt hij olie en gas als instrument om de eigen economie sterker te maken.
De cijfers achter de waarschuwing zijn scherp, want Ali verwees naar ruwe olie die voor het conflict nog rond 55 tot 60 Amerikaanse dollar per vat lag. Daarna schoot die prijs naar pieken van 119 tot 120 Amerikaanse dollar. Ondanks een staakt het vuren zou de prijs rond 115 Amerikaanse dollar blijven hangen. Zo blijft de druk op geraffineerde producten, transport en logistiek aanhouden. Guyana probeert die klap te dempen door accijnzen en belastingen op ingevoerde geraffineerde brandstoffen volledig weg te halen. Volgens de regering is dat een maatregel die zeldzaam is in de regio.
De kern van de strategie ligt bij het gas naar energie project, dat aardgas uit de offshore sector moet omzetten in goedkopere en betrouwbaardere stroom. De regering verwacht dat de elektriciteitskosten met ongeveer vijftig procent kunnen dalen. Daardoor worden productie, industrie, dienstverlening en huishoudens minder kwetsbaar voor geïmporteerde brandstoffen. Recente rapportages melden dat de oplevering van het lang vertraagde project richting het laatste kwartaal van 2026 is geschoven. Hierdoor blijft de belofte groot, maar de uitvoering bepalend wordt.
Ali koppelt de gasinstallatie en gasbotteling rechtstreeks aan voedselzekerheid, omdat stabiele energie ook nodig is voor kunstmest, opslag, verwerking en landbouwlogistiek. Een land dat zelf gas kan benutten, kan volgens zijn redenering de kosten van elektriciteit, productie en industriële ontwikkeling beter sturen. Daarmee schuift Guyana van grondstoffenland naar energieplatform. Dit gebeurt met plannen voor LNG, kunstmest, raffinage, opslag en regionale levering aan buurlanden.
Die koers past in een bredere ambitie om Guyana te positioneren als handels en energiehub voor de regio. De regering spreekt over opslagcapaciteit, raffinageplannen, een diepwaterhaven en industriële ontwikkeling rond Wales. Hierdoor worden olie en gas onderdeel van een groter economisch netwerk. In februari 2026 wees Ali ook op gasverwerking, kunstmestontwikkeling en zelfs datacenters als bouwstenen van een model. Hij zegt dat energie, technologie en productie elkaar moeten versterken.
Toch blijft de route niet zonder risico, omdat critici al langer waarschuwen dat het gas naar energie project zwaar leunt op financiering, timing en de financiële gezondheid van de elektriciteitssector. Analyses hebben vraagtekens geplaatst bij de belofte van halvering van stroomtarieven. Dit gebeurt vooral wanneer kosten, subsidies en schulden onvoldoende transparant worden beheerd. Guyana’s voordeel ligt in zijn tempo en ambitie. Aan de andere kant kan zijn zwakke punt ontstaan wanneer grote energieprojecten sneller politiek worden verkocht dan technisch en financieel worden verantwoord.
Voor Suriname ligt hier een directe waarschuwing en kans, omdat toekomstige olie inkomsten pas waarde krijgen wanneer zij worden verbonden aan energiezekerheid, lagere productiekosten, industrie en landbouwversterking. Staatsolie, de raffinage ervaring en de komende offshore kansen geven Suriname een uitgangspositie die niet verloren mag gaan aan traag beleid, losse projecten en onvoldoende regionale positionering. Daarom moet Paramaribo kijken naar wat Guyana probeert te bouwen. Zo voorkomt Suriname dat het alleen olie exporteert en kan het ook energie, verwerking, logistiek en kennis inzetten als economische verdedigingslinie.
Guyana presenteert zijn aanpak als bestuur dat vooruitdenkt, en daarin ligt de politieke kracht van Ali’s boodschap. De wereldmarkt laat zien dat brandstofprijzen, oorlogen en handelsroutes een kleine economie in korte tijd kunnen raken. Tegelijkertijd wordt duidelijk dat landen met eigen capaciteit meer ruimte hebben om hun burgers te beschermen. De komende jaren zullen uitwijzen of Guyana’s planning inderdaad veerkracht oplevert. Bovendien zal blijken of de grote belofte van goedkope energie pas overtuigt wanneer gezinnen, boeren en ondernemers die verlichting echt voelen.
Volg de Facebookpagina, TIKTOK and Youtube kanaal voor data, nieuws en inspiratie. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
