About
Missie
Wij verbinden journalistiek, community building en detachering om de samenleving te voeden met betrouwbare data en gelijke ontwikkelkansen te creëren.
Visie
Wij bouwen aan een toekomst waarin transparantie, sociale cohesie en flexibel talent samen zorgen voor impactvolle, data-gedreven besluitvorming.
About
De onderzoekers van Ko'W' Checking zijn professionals van het AgapeUnit-team die zich richten op onafhankelijke, data gedreven berichtgeving. Via onze eigen platform bieden wij de samenleving betrouwbare en feitelijk onderbouwde informatie, gebaseerd op zorgvuldig onderzoek en verificatie. Ko'W' Checking werkt met een eigen redactie en onderzoeksstructuur. Informatie wordt uitsluitend gepubliceerd na interne controle. Indien nodig corrigeren of brengen wij dieptegang in berichten afkomstig van andere nieuwsbronnen wanneer deze onjuist of onvolledig blijken te zijn. Wij bieden organisaties de mogelijkheid om advertenties en promotionele boodschappen te plaatsen op onze website en via onze sociale mediakanalen. Deze commerciële dienstverlening heeft geen invloed op onze redactionele onafhankelijkheid. Ongeacht de achtergrond of doelstellingen van een organisatie, blijven wij feitelijk en onafhankelijk rapporteren. Wij formuleren onze artikelen naar waarheid en zonder redactionele binding aan commerciële of politieke belangen. Transparantie en integriteit vormen hierbij de basis.

Guyana verdient miljoenen aan bosbescherming en trekt Noorwegen opnieuw aan, maar wat doet Suriname met zijn groene rijkdom?

De internationale strijd om de bescherming van tropische regenwouden krijgt een steeds nadrukkelijker economische dimensie, waarbij landen met omvangrijke bosgebieden niet langer uitsluitend worden aangesproken op hun verantwoordelijkheid voor het wereldklimaat, maar ook financiële compensatie verlangen voor de waarde die hun natuurlijke rijkdommen vertegenwoordigen. Guyana heeft op donderdag 19 november 2026 opnieuw een belangrijke diplomatieke stap gezet door Noorwegen officieel toe te laten tot de door president Mohamed Irfaan Ali geleide Global Biodiversity Alliance. De toetreding krijgt bijzondere betekenis omdat beide landen al zeventien jaar samenwerken aan een internationaal financieringsmodel waarmee Guyana honderden miljoenen Amerikaanse dollars heeft kunnen mobiliseren voor het behoud van zijn tropische regenwoud. Daarmee dringt zich ook voor Suriname een belangrijke economische vraag op, namelijk waarom landen die hun bossen beschermen en daarmee bijdragen aan internationale klimaatdoelstellingen nog altijd zoveel moeite moeten doen om een eerlijke financiële vergoeding voor deze mondiale dienstverlening te verkrijgen.

De officiële toelating van Noorwegen vond plaats in het presidentiële kantoor in Georgetown, waar president Irfaan Ali het lidmaatschapscertificaat overhandigde aan Kjetil Elsebutangen, de nieuw geaccrediteerde niet-residerende ambassadeur van Noorwegen in Guyana. Met deze toetreding groeit de Global Biodiversity Alliance naar 152 leden en wordt een samenwerking uitgebreid die internationaal wordt beschouwd als een belangrijk voorbeeld van resultaatgerichte financiering voor bosbescherming. De alliantie, die in juli 2025 in Georgetown werd gelanceerd, wil overheden, internationale instellingen, ondernemingen, universiteiten en maatschappelijke organisaties bijeenbrengen om de bescherming van biodiversiteit te verbinden aan investeringen en duurzame economische ontwikkeling.

De betekenis van de Noorse toetreding ligt vooral in de voorgeschiedenis van de betrekkingen tussen beide landen. In november 2009 bereikten de toenmalige Guyanese president Bharrat Jagdeo en de Noorse regering een overeenkomst waarmee Noorwegen toezegde maximaal 250 miljoen Amerikaanse dollar beschikbaar te stellen voor aantoonbare inspanningen om ontbossing en aantasting van het regenwoud te beperken. Het ging daarbij niet om een traditionele vorm van ontwikkelingshulp waarbij financiële middelen zonder directe prestatievoorwaarden werden verstrekt. Guyana moest aan vooraf overeengekomen indicatoren voldoen, waarbij onder meer de ontwikkeling van de ontbossing, het beheer van natuurlijke hulpbronnen en institutionele verbeteringen werden beoordeeld.

De overeenkomst vormde een belangrijke verschuiving in het internationale denken over de economische betekenis van regenwouden. Tropische bossen leveren immers diensten waarvan de voordelen zich niet beperken tot de landen waarin zij gelegen zijn. Zij slaan grote hoeveelheden koolstof op, beïnvloeden regionale neerslagpatronen, beschermen biodiversiteit en ondersteunen ecosystemen die voor het mondiale klimaat van betekenis zijn. De maatschappelijke waarde van deze functies wordt echter slechts gedeeltelijk weerspiegeld in traditionele economische statistieken. Een boom die wordt gekapt en verkocht, levert onmiddellijk een meetbare financiële opbrengst op, terwijl een boom die blijft staan vaak geen vergelijkbare directe betaling oplevert voor het land dat verantwoordelijk is voor de bescherming ervan.

Met de Guyanese overeenkomst werd geprobeerd deze economische tegenstelling te verkleinen. Noorwegen stelde financiële middelen beschikbaar op basis van onafhankelijk gecontroleerde resultaten, waardoor het behoud van het bos werd verbonden aan een concrete economische beloning. De aanvankelijke afspraak had betrekking op de periode tot 2015 en was gebaseerd op het internationale REDD+ mechanisme, dat zich richt op het verminderen van emissies door ontbossing en aantasting van bossen. Het systeem vereiste betrouwbare metingen, controleerbare rapportages en een institutioneel kader waarmee kon worden vastgesteld of Guyana daadwerkelijk voldeed aan de overeengekomen voorwaarden.

De resultaten van deze samenwerking zijn financieel aanzienlijk geweest. Volgens de Guyanese Low Carbon Development Strategy verdiende het land over de oorspronkelijke periode van 2009 tot en met 2015 ongeveer 212,52 miljoen Amerikaanse dollar aan resultaatgerichte betalingen. Noorwegen rapporteerde later dat de samenwerking in totaal ongeveer 220 miljoen Amerikaanse dollar aan betalingen had opgeleverd. De bedragen hebben betrekking op verschillende rapportageperiodes en moeten daarom niet bij elkaar worden opgeteld. De oorspronkelijke toezegging van maximaal 250 miljoen Amerikaanse dollar vormde bovendien een financieringsplafond en geen bedrag dat zonder verdere voorwaarden automatisch beschikbaar kwam.

De opbrengsten werden verbonden aan de bredere Low Carbon Development Strategy, waarmee Guyana economische ontwikkeling probeert te combineren met het behoud van zijn natuurlijke hulpbronnen. De financiële middelen ondersteunden onder meer projecten op het gebied van duurzame energie, institutionele versterking en ontwikkeling van gemeenschappen. Ook investeringen in zonne-energie werden mede mogelijk gemaakt door betalingen die Guyana ontving voor zijn inspanningen om de ontbossing laag te houden. Daarmee ontstond een model waarin inkomsten uit bosbescherming opnieuw konden worden geïnvesteerd in economische activiteiten die de afhankelijkheid van vervuilende energiebronnen verminderen.

Het bijzondere aan deze aanpak is dat Guyana bosbescherming niet uitsluitend behandelt als een milieuvraagstuk, maar ook als een onderdeel van zijn nationale ontwikkelingsstrategie. De overheid probeert de internationale klimaatwaarde van het regenwoud om te zetten in financieringsmogelijkheden waarmee publieke investeringen en duurzame economische activiteiten kunnen worden ondersteund. Dat vraagt echter om betrouwbare gegevens, transparante financiële afspraken en internationale partners die bereid zijn te betalen voor aantoonbare resultaten. Zonder die voorwaarden blijft de economische waarde van een intact regenwoud grotendeels theoretisch, omdat erkenning van de klimaatfunctie niet automatisch leidt tot inkomsten voor het land dat de beschermingskosten draagt.

De toetreding van Noorwegen tot de Global Biodiversity Alliance moet deze samenwerking nu verbreden naar een omvangrijkere internationale agenda. President Ali wil dat de alliantie zich niet beperkt tot het beschermen van bossen en het verminderen van broeikasgasemissies, maar eveneens aandacht besteedt aan biodiversiteit, ecosystemen, duurzame financiering en de economische belangen van lokale gemeenschappen. De organisatie probeert hiervoor nieuwe verbindingen tot stand te brengen tussen overheden, ontwikkelingsinstellingen, particuliere financiers en maatschappelijke organisaties. De groei naar 152 leden laat zien dat het initiatief internationale belangstelling trekt, al moet de daadwerkelijke waarde van de alliantie uiteindelijk worden beoordeeld aan de hand van concrete investeringen en aantoonbare resultaten.

De Guyanese regering probeert daarbij voort te bouwen op het gedachtegoed dat Bharrat Jagdeo tijdens zijn presidentschap ontwikkelde. Zijn uitgangspunt was dat landen met omvangrijke regenwouden niet gedwongen zouden moeten worden hun natuurlijke hulpbronnen op grote schaal te exploiteren om economische vooruitgang te realiseren. Wanneer de internationale gemeenschap belang heeft bij het behoud van deze bossen, behoort daar volgens deze benadering ook een voorspelbare financiële vergoeding tegenover te staan. Die gedachte heeft inmiddels een prominentere plaats gekregen binnen internationale klimaatonderhandelingen, al blijft de beschikbaarheid van voldoende financiering een van de grootste obstakels.

De internationale belangstelling voor het Guyanese model werd kort voor de toetreding van Noorwegen opnieuw zichtbaar tijdens de klimaattop COP31 in het Turkse Antalya. Guyana organiseerde daar samen met Noorwegen, Brazilië, de Republiek Congo en het Verenigd Koninkrijk een bijeenkomst op hoog niveau over de financiering van bosbescherming. Vicepresident Jagdeo benadrukte tijdens deze bijeenkomst dat landen die hun natuurlijke ecosystemen beschermen behoefte hebben aan betrouwbare en langdurige inkomstenbronnen. Volgens hem heeft de internationale gemeenschap jarenlang uitgebreide discussies gevoerd over de noodzaak van natuurbehoud, maar blijven concrete financiële afspraken achter bij de omvang van de mondiale uitdaging.

De kern van dit vraagstuk ligt bij het verschil tussen internationale klimaatbeloften en daadwerkelijk beschikbare financiële middelen. Ontwikkelingslanden worden regelmatig opgeroepen om hun bossen te beschermen, ontbossing tegen te gaan en biodiversiteit te behouden, maar beschikken niet altijd over voldoende kapitaal om toezicht, duurzame economische alternatieven en ondersteuning van lokale gemeenschappen te financieren. Het beschermen van omvangrijke natuurgebieden vereist immers investeringen in monitoring, handhaving, wetenschappelijk onderzoek en bestuurlijke capaciteit. Wanneer landen tegelijkertijd worden geconfronteerd met dringende behoeften aan infrastructuur, werkgelegenheid en maatschappelijke voorzieningen, ontstaat een ingewikkelde afweging tussen economische ontwikkeling op korte termijn en behoud van natuurlijke rijkdommen voor toekomstige generaties.

Volgens Jagdeo moet de internationale gemeenschap daarom verschillende financieringsmogelijkheden naast elkaar ontwikkelen. Daarbij wordt onder meer gekeken naar resultaatgerichte klimaatbetalingen, koolstofmarkten, internationale natuurfondsen, schuldconstructies waarin natuurbehoud een rol speelt en nieuwe vormen van particuliere financiering. Vooral de ontwikkeling van betrouwbare koolstofmarkten krijgt binnen de Guyanese strategie veel aandacht. Via dergelijke markten kunnen onder vastgestelde voorwaarden financiële middelen worden aangetrokken voor aantoonbare klimaatprestaties, mits de onderliggende berekeningen, verificatie en eigendomsrechten voldoende betrouwbaar zijn.

Guyana heeft inmiddels ervaring opgedaan met het verhandelen van gecertificeerde boskoolstofkredieten. Deze instrumenten moeten economische waarde verbinden aan de klimaatprestaties van het land, maar verschillen juridisch en financieel van de oorspronkelijke overeenkomst met Noorwegen. Een koolstofkrediet vertegenwoordigt een volgens een bepaalde methodologie vastgesteld klimaatresultaat, terwijl een bilaterale overeenkomst voor bosbescherming ook bredere institutionele voorwaarden en ontwikkelingsdoelstellingen kan omvatten. Het onderscheid is belangrijk omdat de verkoop van kredieten afhankelijk is van marktvraag, certificeringsregels, contractvoorwaarden en de geloofwaardigheid van de onderliggende milieuprestaties.

Tijdens COP31 wees Jagdeo op het toenemende belang van dergelijke markten voor de toekomstige financiering van het Guyanese bosbeleid. Volgens de gepresenteerde verwachtingen zouden de inkomsten uit het bestaande programma voor boskoolstofkredieten in 2026 meer dan 100 miljoen Amerikaanse dollar kunnen bedragen. Het gaat daarbij om een verwachte opbrengst en niet zonder meer om een definitief gerealiseerd jaarresultaat. De belangstelling van internationale afnemers, waaronder ondernemingen uit de luchtvaartsector, illustreert niettemin dat natuurbehoud onder bepaalde voorwaarden toegang kan bieden tot nieuwe financieringsstromen.

De ontwikkeling van deze markt roept tegelijkertijd belangrijke vragen op over de betrouwbaarheid van klimaatclaims. Wanneer een onderneming koolstofkredieten aanschaft, betekent dit niet automatisch dat haar eigen uitstoot daarmee verdwijnt. De werkelijke klimaatwaarde hangt af van de kwaliteit van de onderliggende projecten, de gebruikte referentieniveaus, de duurzaamheid van de gerealiseerde resultaten en het voorkomen van dubbele tellingen. Onafhankelijke verificatie en transparante rapportage zijn daarom essentieel om te voorkomen dat natuurbehoud wordt gebruikt als instrument voor misleidende milieupresentaties. Landen die financiële waarde willen verbinden aan hun bossen, zullen niet alleen hun natuurlijke rijkdommen moeten beschermen, maar ook internationaal vertrouwen moeten opbouwen in de manier waarop de resultaten worden berekend en gecontroleerd.

Een andere ontwikkeling die tijdens de internationale klimaatonderhandelingen aandacht kreeg, betreft het door Brazilië geïnitieerde Tropical Forest Forever Facility. Dit financieringsmechanisme moet bijdragen aan langdurige betalingen aan landen die hun tropische bossen behouden. Het uitgangspunt is dat bosrijke landen een voorspelbare financiële prikkel nodig hebben om natuurbehoud te verbinden aan hun nationale economische planning. Daarmee verschilt een dergelijke benadering van tijdelijke projectfinanciering, waarbij middelen vaak slechts voor een beperkte periode beschikbaar zijn en overheden onvoldoende zekerheid hebben over de voortzetting van noodzakelijke beschermingsmaatregelen.

Voor Guyana sluit deze internationale ontwikkeling aan bij de ambitie om zijn economische groei niet uitsluitend te baseren op de exploitatie van natuurlijke hulpbronnen. Het land heeft de afgelopen jaren een uitzonderlijke economische expansie doorgemaakt dankzij de ontwikkeling van zijn offshore olie-industrie, maar probeert tegelijkertijd internationale erkenning en financiering te verkrijgen voor het behoud van zijn omvangrijke regenwoud. De combinatie van olieproductie en klimaatfinanciering brengt een ingewikkelde beleidsmatige tegenstelling met zich mee. De exploitatie van aardolie draagt bij aan de mondiale beschikbaarheid van fossiele brandstoffen, terwijl de bescherming van regenwouden juist onderdeel vormt van de inspanningen om klimaatverandering tegen te gaan. Beide economische activiteiten kunnen naast elkaar bestaan, maar inkomsten uit bosbescherming maken de klimaatimpact van toekomstige olieproductie niet automatisch ongedaan.

Deze tegenstelling maakt het des te belangrijker dat landen hun klimaatprestaties en economische activiteiten afzonderlijk en transparant beoordelen. Een staat kan waardevolle inspanningen leveren om ontbossing te beperken en tegelijkertijd inkomsten ontvangen uit fossiele energieproductie. De geloofwaardigheid van het klimaatbeleid hangt dan af van de mate waarin de resultaten van natuurbehoud aantoonbaar zijn, de uitstoot van andere sectoren eerlijk wordt verantwoord en de beschikbare financiële middelen daadwerkelijk bijdragen aan duurzame ontwikkeling. De internationale discussie over de Guyanese aanpak laat zien dat klimaatfinanciering steeds sterker wordt verbonden aan economische strategie, maar ook dat betrouwbare meetmethoden en verantwoord bestuur onmisbare voorwaarden blijven.

De Global Biodiversity Alliance probeert binnen deze veranderende internationale omgeving een platform te ontwikkelen dat verder gaat dan de traditionele verhouding tussen donorlanden en ontvangers van ontwikkelingshulp. De bescherming van natuurlijke ecosystemen wordt daarbij gepresenteerd als een gezamenlijke internationale verantwoordelijkheid, waarbij landen met omvangrijke biodiversiteit niet uitsluitend als begunstigden van financiële steun worden beschouwd, maar ook als aanbieders van waardevolle mondiale ecosysteemdiensten. Het uitgangspunt is dat economische ontwikkeling en natuurbehoud elkaar kunnen versterken wanneer de internationale financiële architectuur voldoende mogelijkheden biedt om de waarde van intacte ecosystemen te erkennen.

De toetreding van Noorwegen geeft deze ambitie extra diplomatiek gewicht, want Noorwegen beschikt over langdurige ervaring met internationale klimaatfinanciering en heeft via zijn samenwerking met Guyana aangetoond bereid te zijn aanzienlijke bedragen beschikbaar te stellen voor gecontroleerde resultaten. De Noorse betrokkenheid kan de alliantie ondersteunen bij het ontwikkelen van financieringsmodellen, internationale samenwerking en geloofwaardige controlemechanismen. Het lidmaatschap betekent echter niet automatisch dat een nieuwe financiële toezegging van 250 miljoen Amerikaanse dollar is gedaan. De oorspronkelijke overeenkomst uit 2009 en de toetreding tot de biodiversiteitsalliantie zijn afzonderlijke ontwikkelingen met verschillende juridische en financiële betekenissen.

Ook de maatschappelijke gevolgen van bosbescherming verdienen nadrukkelijke aandacht, omdat Inheemse en lokale gemeenschappen vaak een belangrijke rol spelen bij het beheer en behoud van tropische ecosystemen, maar profiteren niet vanzelfsprekend van internationale klimaatbetalingen. Financiële programma’s moeten daarom rekening houden met landrechten, maatschappelijke betrokkenheid en een eerlijke verdeling van de opbrengsten. Een systeem waarin internationale organisaties en overheden aanzienlijke middelen mobiliseren zonder dat de gemeenschappen die rechtstreeks afhankelijk zijn van het bos daarvan profiteren, zou een belangrijke maatschappelijke doelstelling missen. Transparantie over de bestemming van financiële middelen is daarom minstens zo belangrijk als de omvang van de internationale toezeggingen.

Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK en Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com

Totaal
0
Aandelen
Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Verwante berichten
Surinaamse vlag Agape Unit Surinaamse vlag Agape Unit Surinaamse vlag Agape Unit Surinaamse vlag Agape Unit Surinaamse vlag Agape Unit Surinaamse vlag Surinaamse vlag Agape Unit Surinaamse vlag Agape Unit Surinaamse vlag Agape Unit Surinaamse vlag Agape Unit Surinaamse vlag Agape Unit Surinaamse vlag