Een loonsverhoging van 50 procent voor verpleegkundigen en ziekenverzorgenden moet het RCR Zorghotel aantrekkelijker maken als werkgever, maar de ingreep legt tegelijk bloot hoe diep het personeelstekort in de Surinaamse zorgsector inmiddels is doorgedrongen. Ondanks de hogere beloning blijft de instelling moeite houden om voldoende gekwalificeerde krachten aan te trekken en ervaren medewerkers voor langere tijd aan zich te binden.
Directeur Wayne Telgt ziet de voortdurende uitstroom van zorgmedewerkers naar het buitenland als een van de zwaarste bedreigingen voor de sector. Surinaamse verpleegkundigen en verzorgenden beschikken over kennis die internationaal gewild is, waardoor lokale instellingen moeten concurreren met landen die hogere lonen, betere arbeidsvoorwaarden en meer professionele doorgroeimogelijkheden bieden.
De salarisverhoging geldt in eerste instantie voor verpleegkundigen en ziekenverzorgenden, maar ook andere medewerkers kunnen een verbetering tegemoetzien. Verpleegassistenten en bejaardenverzorgenden behoren tot de groepen waarvan de arbeidsvoorwaarden eveneens moeten worden versterkt. Het management erkent daarmee dat een zorginstelling niet uitsluitend kan functioneren op basis van enkele beter betaalde beroepsgroepen.
Hogere salarissen lossen volgens Telgt slechts een deel van het probleem op, omdat medewerkers ook worden geconfronteerd met spanningen in hun thuissituatie, hoge dagelijkse lasten en persoonlijke omstandigheden die hun inzetbaarheid beïnvloeden. Personeelsbeleid moet daarom verder gaan dan de maandelijkse loonstrook en eveneens ruimte bieden voor begeleiding, waardering, werkzekerheid en een draaglijke werkdruk.
Het RCR Zorghotel moet deze verbeteringen financieren zonder structurele overheidssubsidie en is volledig afhankelijk van eigen inkomsten. Die positie maakt iedere loonaanpassing tot een financiële krachtproef, aangezien de instelling tegelijkertijd de zorg betaalbaar en toegankelijk wil houden voor Surinaamse patiënten.
Aanvullende inkomsten worden verdiend met vervoer, ambulancediensten, rolstoelvoorzieningen, het restaurant en andere faciliteiten. Deze activiteiten zijn niet langer slechts ondersteunende diensten, maar vormen een belangrijk onderdeel van het verdienmodel waarmee salarissen, medische voorzieningen, onderhoud en dagelijkse operationele kosten moeten worden betaald.
De instelling beschikt over ruimte voor ongeveer 200 patiënten, maar huisvest doorgaans iets meer dan zestig personen. Sinds de herstart in 2021 is de bezetting geleidelijk opgebouwd, waardoor nog een aanzienlijk deel van de beschikbare capaciteit onbenut blijft. Die cijfers maken duidelijk dat het gebouw alleen niet de grens van de dienstverlening bepaalt, omdat voldoende personeel en stabiele financiering minstens zo belangrijk zijn.
Ongeveer tachtig medewerkers zijn rechtstreeks betrokken bij de zorgverlening. Een verdere stijging van het aantal patiënten zou daardoor niet alleen extra inkomsten opleveren, maar ook een zwaardere belasting leggen op teams die al in een krappe arbeidsmarkt functioneren. Groei zonder voldoende verpleegkundigen, verzorgenden en ondersteunende krachten kan de kwaliteit onder druk zetten en het vertrek van medewerkers verder versnellen.
Telgt pleit daarom voor intensievere samenwerking en een goede taakverdeling tussen zorginstellingen. Het Academisch Ziekenhuis Paramaribo zou zich sterker moeten kunnen richten op acute en levensbedreigende gevallen, terwijl instellingen zoals het RCR Zorghotel patiënten opvangen die ondersteunende, herstellende of langdurige zorg nodig hebben.
Een goed georganiseerde overdracht kan voorkomen dat kostbare ziekenhuisbedden bezet blijven door patiënten die geen acute behandeling meer nodig hebben. Samenwerking bij patiëntentransport, medische voorzieningen, personeel en andere middelen kan eveneens voorkomen dat iedere instelling afzonderlijk dezelfde schaarse capaciteit probeert op te bouwen.
De verhoging van 50 procent is daardoor meer dan een arbeidsvoorwaarde en kan worden gezien als een noodsignaal uit een sector die haar mensen sneller verliest dan zij nieuwe krachten kan opleiden. Een particuliere zorginstelling kan haar salarissen verhogen, maar kan niet zelfstandig het nationale tekort aan zorgpersoneel, de buitenlandse werving en de beperkte opleidingscapaciteit oplossen.
Suriname heeft baat bij een gezamenlijke personeelsstrategie waarin opleidingen sneller worden uitgebreid, zorgmedewerkers uitzicht krijgen op ontwikkeling en instellingen afspraken maken over doorstroming, specialisatie en patiëntoverdracht. Structurele samenwerking tussen overheid, ziekenhuizen, particuliere zorgaanbieders en opleidingsinstituten kan voorkomen dat loonsverhogingen uiteindelijk worden ingehaald door werkdruk, migratie en stijgende exploitatiekosten.
Het RCR Zorghotel laat met zijn forse loonstap zien dat investeren in personeel niet langer kan worden uitgesteld, maar het onbenutte aantal bedden toont eveneens hoe duur het wordt wanneer mensen ontbreken. Zonder voldoende handen aan het bed blijft zelfs een instelling met ruimte voor 200 patiënten gevangen in een zorgsysteem dat wel capaciteit bezit, maar onvoldoende professionals heeft om die volledig te benutten.
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK en Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
