Het ministerie van Justitie en Veiligheid heeft een reeks trainingen aangekondigd om de personeelszaken binnen het ministerie en de verschillende korpsen te verbeteren en te uniformeren. Het klinkt als een verstandige en noodzakelijke stap. Maar tussen de regels door wordt vooral iets anders zichtbaar, een systeem waarin medewerkers te lang afhankelijk zijn geweest van trage procedures, gebrekkige afstemming en menselijke fouten. Bijna 6.800 medewerkers vallen onder het ministerie en de verschillende korpsen. Dat betekent dat personeelsadministratie geen bijzaak is, maar een essentieel onderdeel van het functioneren van de veiligheidsketen. Toch blijkt uit de woorden van minister Harish Monorath dat medewerkers soms na een benoeming of bevordering hun nieuwe rang niet tijdig terugzien in hun salaris. Dat is niet slechts een administratieve onvolkomenheid. Het is een directe aantasting van het vertrouwen van medewerkers in hun werkgever. Wanneer iemand formeel is bevorderd, maar weken of maanden later nog steeds financieel wordt behandeld alsof er niets is veranderd, ontstaat een pijnlijke kloof tussen wat de overheid op papier belooft en wat zij daadwerkelijk uitvoert.
Een beschikking zonder tijdige salarisaanpassing is uiteindelijk weinig meer dan bureaucratische schijnzekerheid. Minister Monorath noemt de situatie verschrikkelijk en onacceptabel. Die kwalificatie is terecht. Tegelijkertijd roept zij een ongemakkelijke vraag op over de verantwoordelijkheid van het ministerie. Als bekend is dat personeelszaken structureel vertraging oplopen door menselijke tekortkomingen, gebrekkige structuren en systemen die onvoldoende op elkaar aansluiten, waarom heeft het zo lang geduurd voordat deze problemen serieus en centraal werden aangepakt? De oplossing wordt nu gezocht in trainingen. Medewerkers van Personeelszaken van Justitie en Veiligheid, KPS, KPA, BBS en KBS krijgen uitleg over richtlijnen, procedures en voorschriften. Ook medewerkers van Binnenlandse Zaken worden betrokken om kennis en expertise over te dragen. Dat is positief, maar training alleen lost geen structurele bureaucratische problemen op. Een medewerker kan nog zo goed weten hoe een beschikking, resolutie, benoeming of overplaatsing moet worden verwerkt, maar als systemen niet op elkaar aansluiten, verantwoordelijkheden onduidelijk zijn en dossiers blijven steken op bureaus, verandert er weinig.
Het probleem lijkt daarom groter dan een gebrek aan kennis. Het gaat om organisatie, discipline, controle en verantwoordelijkheid. Juist daarom moet het ministerie voorkomen dat deze trainingen eindigen als een zoveelste administratief project dat na enkele bijeenkomsten langzaam verdwijnt uit beeld. Er moet worden gemeten of de dienstverlening daadwerkelijk verbetert. Zonder concrete prestatie indicatoren en controlemechanismen blijft uniformeren vooral een mooi beleidswoord. De situatie is des te schrijnender omdat het ministerie verantwoordelijk is voor organisaties die dagelijks de openbare orde, veiligheid en detentie moeten waarborgen. Van politieagent tot penitentiaire ambtenaar en van brandweerman tot beveiligingsfunctionaris, deze medewerkers mogen verwachten dat hun eigen werkgever zijn zaken op orde heeft. Het is daarom goed dat Monorath erkent dat er iets fundamenteel moet veranderen.
Maar erkenning mag niet het eindpunt zijn. De minister moet ervoor zorgen dat de verantwoordelijkheid niet telkens wordt doorgeschoven tussen Personeelszaken, leidinggevenden, korpsen en andere overheidsinstanties. De trainingen die de komende periode worden voortgezet, waaronder de sessie over benoeming en ontslag op 20 augustus 2026, kunnen een begin zijn. Maar een begin is nog geen hervorming. Het ministerie heeft bijna 6.800 medewerkers en dus ook bijna 6.800 redenen om dit probleem serieus te nemen. Wie van personeel maximale inzet, discipline en professionaliteit verwacht, moet zelf dezelfde norm hanteren. Een overheid die haar eigen personeelszaken niet op tijd kan afhandelen, ondergraaft haar geloofwaardigheid. De echte test voor Justitie en Veiligheid begint daarom niet in de trainingszaal, maar daarna. Pas wanneer bevorderingen daadwerkelijk op tijd worden verwerkt, beschikkingen niet langer blijven hangen en medewerkers hun rechtmatige salaris zonder eindeloos wachten ontvangen, kan worden gesproken van vooruitgang. Tot die tijd blijven de trainingen vooral een belofte dat de bureaucratische werkelijkheid ooit beter zal worden.
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK en Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
