Het klinkt als een warm en ambitieus initiatief, maar achter de optimistische toon van de lancering van het pre-pilotproject voor schoolvoeding op de G.V. Callenderschool in Geyersvlijt schuilen een aantal fundamentele vragen die nog onbeantwoord blijven. De aanwezigheid van president Jennifer Simons en ministers zoals Dirk Currie en Lalinie Gopal onderstreept het politieke gewicht van het project. Het uitgangspunt, dat geen enkel kind met honger in de klas mag zitten, is moeilijk te betwisten. Toch roept juist die vanzelfsprekendheid de vraag op waarom een dergelijk programma nu pas in een pre-pilotfase zit, terwijl voedselonzekerheid onder schoolgaande kinderen al jaren bekend is. De regering presenteert de pre-pilot als een noodzakelijke testfase. Dat klinkt rationeel, beleid moet zorgvuldig worden voorbereid. Maar tegelijkertijd kan deze gefaseerde aanpak ook worden gelezen als een vertragingstactiek.
Hoe lang blijft een essentieel basisrecht, zoals toegang tot voeding, onderdeel van experimenten en tests? Voor gezinnen die nu al worstelen, biedt een pre-pilot op één school weinig directe verlichting. Daarnaast is de focus op lokale productie, waarbij 70% van de voeding uit Surinaamse producten zou bestaan, zowel een kans als een risico. Enerzijds kan dit de landbouwsector stimuleren, zoals de president aangeeft. Anderzijds rijst de vraag of lokale producenten momenteel de capaciteit, consistentie en prijsstabiliteit kunnen garanderen die nodig zijn voor een nationaal schoolvoedingsprogramma. Zonder stevige logistieke en economische onderbouwing kan dit streven leiden tot tekorten, prijsstijgingen of kwaliteitsproblemen. Er wordt gesproken over verschillende methoden van levering, afhankelijk van regio, maar concrete plannen ontbreken. Wie bereidt de maaltijden? Hoe wordt voedselveiligheid gegarandeerd? Hoe wordt verspilling voorkomen? En misschien nog belangrijker, hoe wordt het programma structureel gefinancierd in een economie die al onder druk staat?
De ministers leggen terecht de link tussen voeding, beweging en leerprestaties. Maar ook hier blijft het risico bestaan dat mooie woorden niet worden vertaald naar concreet beleid. Worden scholen daadwerkelijk uitgerust met faciliteiten voor sport en beweging? Of blijft dit een aanvullende ambitie zonder budget en uitvoering? Ten slotte is er de bredere politieke dimensie. President Simons benadrukte dit punt al voor haar verkiezing, wat het project ook een symbolische lading geeft. Het gevaar bestaat dat het schoolvoedingsprogramma vooral wordt ingezet als politiek visitekaartje, terwijl de structurele uitrol en lange termijnfinanciering onderbelicht blijven. Het pre-pilotproject is zonder twijfel een stap in de juiste richting. Maar de echte test ligt niet in de intenties of de lancering, maar in de uitvoering, schaalbaarheid en duurzaamheid. Zolang die vragen onbeantwoord blijven, is voorzichtig optimisme op zijn plaats, maar zeker geen onvoorwaardelijk vertrouwen.
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK en Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
