De recente onthullingen over het tekort aan essentiële medische apparatuur in het Academisch Ziekenhuis Paramaribo (AZP) leggen een pijnlijk en structureel probleem bloot binnen de Surinaamse gezondheidszorg. Wat zich nu afspeelt binnen de urologische afdeling is geen incident, maar een symptoom van jarenlang gebrekkig beleid, onvoldoende investeringen en een gebrek aan daadkracht. Dat DNA-lid Ameerani Jarbandhan zich genoodzaakt ziet om formele vragen te richten aan president Jennifer Simons, onderstreept de ernst van de situatie. Het feit dat het nationale referentieziekenhuis niet eens beschikt over basale endoscopische instrumenten om kijkoperaties uit te voeren, is ronduit alarmerend. Het gaat hier niet om luxevoorzieningen, maar om standaard medische ingrepen die cruciaal zijn voor patiënten met prostaatproblemen, blaastumoren en nierobstructies.
De gevolgen zijn direct en ingrijpend. Operaties worden uitgesteld of zelfs volledig geschrapt, met alle risico’s van dien. In een sector waar tijd letterlijk levens kan redden, is vertraging geen administratief probleem maar een potentieel dodelijke factor. Het zorgsysteem, dat al onder druk staat, wordt hierdoor verder uitgehold. Minstens zo zorgwekkend is de toenemende afhankelijkheid van medische zorg in het buitenland. Dit is niet alleen financieel onhoudbaar voor een land als Suriname, maar creëert ook een tweedeling in de samenleving, wie het kan betalen, zoekt hulp over de grens, wie dat niet kan, blijft achter met verslechterende gezondheid. Toegang tot zorg wordt zo een kwestie van inkomen in plaats van een fundamenteel recht. De vragen die Jarbandhan stelt zijn dan ook terecht.
Hoe heeft het zover kunnen komen dat een nationaal ziekenhuis deze basisfunctionaliteit verliest? Waar zijn de controles, de planning en de prioriteiten van de regering gebleven? Transparantie over de staat van medische apparatuur en investeringsplannen is geen gunst aan het parlement, maar een plicht tegenover de samenleving. Het beroep op de overheid om met zowel acute als structurele oplossingen te komen, is geen politieke retoriek maar een dringende noodzaak. Zonder een duidelijk en uitvoerbaar plan dreigt de situatie verder te verslechteren, met als grootste slachtoffers de patiënten die afhankelijk zijn van tijdige en kwalitatieve zorg. De kwestie rond het AZP legt opnieuw bloot dat de Surinaamse gezondheidszorg op een fragiel fundament rust. Zolang structurele investeringen uitblijven en crisismanagement de norm blijft, zal elk nieuw tekort zich vertalen in menselijk leed. De vraag is niet langer of er moet worden ingegrepen, maar waarom dat nog steeds niet is gebeurd.
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK en Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
